Μακριά από, κοντά σε …..

Πεμπτη, 23 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Στο σημείο αυτόν τα βουνά φαίνονται πιο μεγάλα. Φαίνονται λες και είναι στο τέλος αυτού του δρόμου, το αδιέξοδό του. Οδηγούσα πάνω από 3 ώρες συνεχόμενα, τις 2 με μουσική την τελευταία με ήχο μόνο των τροχών στην άσφαλτο. Ήταν τραχεία από τα χιόνια και τις αλυσίδες που έσκαβαν με τον πάγο την επιφάνειά της. Ο καιρός ήταν απόλυτα μουντός και η μέρα ήσυχη και ασάλευτη. Ούτε αέρας, ούτε βροχή. Η σιωπηρή και άπνοη αίσθηση των πραγμάτων κάνει το κρύο να μοιάζει ακόμη πιο σκληρό και τσουχτερό. Είχα σταθεί ακουμπισμένη πλάτη, έξω στην πόρτα του συνοδηγού για τουλάχιστον 15 λεπτά και δεν περνούσε παρά μονό ένα αμάξι κάθε, 10 λεπτά. Είχα ανάγκη να καταλάβω την εποχή με το παραπάνω και το κρύο δεν με φόβιζε. Ύστερα από τόσο ζεστό καλοκαίρι , ήθελα να κάνω το κρύο φίλο. Σε αυτό το υψόμετρο, πάγωναν ακόμη και οι εκφράσεις στο πρόσωπο και τα μάτια γινόταν υγρά μα με δάκρυα στέρεα. 

Στο οροπέδιο τα πράγματα δε θα ήταν τόσο απόκοσμα. Δυο τρία πανδοχεία, μερικές σκόρπιες ξύλινες κατοικίες και χιλιάδες χρώματα από όσα άφησε πίσω του το καλοκαίρι και βρήκε στο διάβα του να διορθώσει σε νέους τόνους το Φθινόπωρο. Εκεί έξω από το αμάξι συλλογιζόμουν ποιος θα με γύρευε αλήθεια τις μέρες αυτές που θα έλειπα από την πόλη. Και ποιος άραγε θα μπορούσε να με γυρέψει ενώ για καιρό δεν με αναζήτησε όσο βρισκόμουν στον πολιτισμό. Εγώ; Εγώ θα ποθούσα να με γυρέψει κανείς απ’ όσους έχω καιρό να δω και να μιλήσω ; Κάποιους πολύ λίγους σκέφτηκα. Κάποιοι από αυτούς λείπουν ήδη καιρό. Κάποιοι μείναμε μαζί για τόσο λίγο! Ένα ξαφνικό παγωμένο αεράκι διαπερνά το πουλόβερ μου και φτάνει στο δέρμα μου. Πόσο αγαπώ αυτό το τεράστιο, χοντρό, αφράτο και μακρύ πουλόβερ μου. Έχει τα χρώματα του φθινοπώρου όλα πάνω του. Μπεζ, καφέ, τζίντζερ, κανελί και απεικονίζει το κεφάλι μπρος και πίσω το σώμα μιας τίγρης η λιονταριού νομίζω. 

Μου το χάρισε όταν ήμουν έφηβη, γύρω στα 13 μου. Το είχα δει τυχαία σε ένα από τα συρτάρια της που ήταν γεμάτα εκπλήξεις. Η λατρεία μου για τα ρούχα είχε αρχίσει να διαφαίνεται νωρίτερα ακόμα και εκείνη συνέπασχε μαζί μου καθώς ήταν ίδια στα γούστα της άλλοτε. Είδε όλον τον ενθουσιασμό μου να γίνεται λαχτάρα στα μάτια μου και έτσι απλά μου είπε, “παρ’ το!”. Με αγάπαγε νομίζω και ήμουν το κορίτσι που δεν είχε με έναν τρόπο. Θα μπορούσε να ήταν η παρέα μου σε αυτό το ταξίδι. Θα μπορούσε το ταξίδι να ήταν σε εκείνη. Δεν ξέρω αν θα με αναζητούσε ποτέ αλλά εγώ θα ήθελα πολύ να ξανασυναντηθούμε. Ήταν υπέρλαμπρες οι στιγμές μαζί της, ήταν δώρα. Ήταν μικρά μαμαδίστικα παραστρατήματα γιατί έμοιαζε να’ χει ρόλο προστάτιδας και κολλητής. Πιστεύω πως θα χαιρόταν πολύ αν με έβλεπε να φοράω το πουλόβερ της, όπως και αν ήξερε ότι τη φέρω στη μνήμη μου, που και που. Θα χαμογέλαγε θαρρώ πως αν έβλεπε πως το πουλόβερ της ήταν το total look μου για σήμερα, μόνο με ένα σετ μάλλινες καφέ πλεκτές ψηλές ως το γόνατο κάλτσες και μποτάκια δερμάτινα με τρακτερωτή σόλα και τακούνι, σε καφέ ταμπά δέρμα. 

Γυρνάω πίσω στο κάθισμά μου. Τα τζάμια έχουν όλα θολώσει και περιμένω. Μόλις έχω ορατότητα βάζω τη μηχανή μπροστά και ξέρω. Ξέρω πως στο επόμενο ταξίδι θα πρέπει ο προορισμός μου να είναι οι άνθρωποι που υπήρξαν δέσμες φωτός για μένα και εγώ χρωστάω να ανταποδώσω με ευχές προς τον Θεό για εκείνους. Θα έχω φτάσει πριν να νυχτώσει και θα προλάβω , σκέφτομαι, να δω τον έναστρο ουρανό καθώς τα σύννεφα πάνε σ΄ άλλα ταξίδια από μένα κι έτσι να στείλω στ’ αστέρια προσευχές που θα’ βρουν το πρωί νωρίς τους άνθρωπος που αγαπώ.

AUTUMN 2021

Από εχθές ακόμη, μέρα των γενεθλίων σου……

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Σ’ ακούω αγαπημένε μου. Σ’ ακούω πάντα με δέος αλλά όχι συχνά. Μόνο τότε που έχω ανάγκη το συναίσθημα να με πλημμυρίσει και να θυμηθώ πως είμαι άνθρωπος και νιώθω. Όταν όμως νιώθω ευάλωτη και φοβάμαι πως κατακλύζοντας με το συναίσθημα, θα σπάσω και θα αποκινητοποιηθώ απέναντι στον στόχο που η καθημερινότητα μου επιβάλει ώστε να μπορώ να προχωρήσω και να αντιμετωπίσω την ματαιοδοξία, τότε δεν ακούω τη μουσική σου.

Κάθε φορά που τραγουδάς κάποιο από τα ποιήματά σου, καταλαβαίνω πως ήσουν πρώτα παθιασμένος άνθρωπος και μετά τραγουδοποιός. Κάθε στίχος μιλάει στην γλώσσα της ψυχής μου και όχι μόνο της δικής μου φαντάζομαι. Πόσο αλήθεια υπέροχη σύμπτωση μπορεί να είναι το γεγονός πως συντονιζόμαστε παραπάνω από αρκετοί άνθρωποι στον κόσμο στο ρυθμό που ακολουθεί η ψυχή του καθενός από εμάς. Αυτό νομίζω δίνει αξία στον καλλιτέχνη. Το γεγονός πως μας ενώνεις εν αγνοία σου. Προκαλείς τις ενέργειές μας και εκείνες πιστεύω πως ως σαν μία ενέργεια γίνεται πάλι πηγή έμπνευσης για να δημιουργήσουμε τέχνη, όνειρα, δεσμούς, επλίδα. 

Μικραίνω τόσο δίπλα σου τώρα που ακούω τη φωνή σου να χρωματίζει τα κύτταρα της οντότητάς μου, ενώ η μαγεία σου περπατάει σε κάθε γωνιά του σπιτιού μου, διαπερνώντας τοίχους και πόρτες  και οι νότες σου κάθονται στους ώμους μου σαν άγγελοι. Ο τρόπος που τραγουδάς μοιάζει με σιγανή βροχή φθινοπώρου που ποτίζει αργά και κρατάει υγρό για μέρες το χώμα. Είσαι πότε σαξόφωνο, πότε βιολί και πότε πιάνο, αγαπημένε μου συνθέτη. Είσαι ο πρώτος μου χειμωνιάτικος απογευματινός περίπατος στη Νέα Υόρκη που μυρίζει παλαιοπωλείο και πίσσα και όλοι οι υπόλοιποι περίπατοι με εκείνον, ξέρεις, στα σοκάκια της Μονμάρτρης. Είσαι η μόνιμη επιστροφή μου πίσω στο νησί μας. Με μεταμορφώνεις στο πιο όμορφο πλάσμα κάθε φορά που προκαλείς την εσωτερικότητά μου και μου δίνεις λίγο από τη δόξα σου κάθε φορά που ψιθυρίζω τη μελωδία σου. Είσαι ο Λεονάρντο του δικού μου πορτρέτου. Πάντα μελαγχολική και πάντα σε εγρήγορση να πατάξω την μελαγχολία μου. Έτσι φαντάζω σαν σιγοτραγουδώ τους στίχους σου. Μπορώ με τη μουσική σου να ταξιδεύω όποτε θέλω μέσα στα δωμάτια του μυαλού και να γνέφω στα φαντάσματα που βρίσκω εκεί πως όσο σε κατανοώ δεν τα φοβάμαι και ας υπάρχουν. Με σένα θυμάμαι πως μπορούμε να είμαστε πάντα ατελείωτα ερωτευμένοι με ότι αγαπήσαμε πάρα πολύ, μα πάρα πολύ.

Σήμερα σε ακούω μόνη, αποκλειστικά μονάχη στο δωμάτιο, μισοκαθισμένη στην άκρη της  ψηλής καρέκλας , με το ένα πόδι να στηρίζεται και το άλλο κόντρα στο ξύλινο πάτωμα, φορώντας τις αγαπημένες μου σουέτ σκούρες μπλε γόβες και τη γνωστή μπλε καμπαρντίνα μου, σφιχτή στη μέση για να μείνουν ψηλά στο λαιμό όλες οι αισθήσεις και να προσπαθήσω να δω κατάματα την αλήθεια μου όπως με το ύφος σου επίμονα έλεγες πως έκανες κι εσύ.

Υ.Γ.. Από εχθές μέρα των γενεθλίων του Λέοναρντ Κοεν μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράψω για εκείνον μέσα από τη δική μου ματιά. Σήμερα η ανάγκη έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Όμως επίσης σήμερα διαπίστωσα πως 21/9 είναι τα γενέθλια του. Δεν το ήξερα ποτέ. 

Σε ευχαριστώ που με εμπνέεις, Λέοναρντ!

AUTUMN 2021

Ποιος είπε πως οι γόβες φαίνονται υπέροχες στα πόδια μιας γυναίκας αν ............;

 Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Περνάω με το αμάξι ακριβώς έξω από το αγαπημένο take away cafe της περιοχής μου και καθώς η όρεξη μου για έναν cold brew καφέ προκαλεί τον ουρανίσκο μου, στρίβω επιτόπου 180 μοίρες το τιμόνι και προσγειώνομαι στο πάρκινγκ του καταστήματος. Μόλις αράζω το αμάξι και τραβάω με αποφασιστικότητα το χειρόφρενο, ρίχνω μια ματιά δίπλα μου στη φανταχτερή χάρτινη κίτρινη συσκευασία με φαρδιά, μαύρη σατέν κορδέλα και ξανασκέφτομαι αν πρέπει να παρατείνω την αγωνία μου για λίγο ακόμη. Ένα γρήγορο πέταγμα μπρος και ένα πίσω, λέω στον εαυτό μου, και πριν προλάβω θα είμαι με τον καφέ στο σαλόνι μου και θα ξετυλίγω την έκπληξη που επιφύλασσα καιρό στον εαυτό μου. Εγώ ο αποστολέας του, εγώ και ο παραλήπτης. 

Επιστρέφω στο αμάξι με τον καφέ στο χέρι, την καρδιά στα πόδια και το μυαλό εξατμισμένο, άδειο, αμέτοχο. Ίσως οδηγώ ανεύθυνα από ενθουσιασμό αλλά λιγότερο νευρικά. Φτάνω. Ανοίγω την πόρτα, κατεβαίνω αργά και υπνωτισμένα από το αμάξι, κλείνω παράθυρα, βάζω σε κλείδωμα την κεντρική ασφάλεια και τραβάω με κατεύθυνση την πόρτα του συνοδηγού. Στο στήθος μπροστά με αντίσταση το μπράτσο μου, ισορροπώ χαρτοσακούλα με φρούτα, 2 φακέλους από το ταχυδρομείο και φυσικά ένα τσακισμένο πια με καφέ πλαστικό ποτήρι. Τραβάω με το μικρό δάχτυλο το χερούλι και δεν ανοίγει. Σκέφτομαι πως δεν έχω αρκετή δύναμη με το συγκεκριμένο δάχτυλο, αφήνω τoν καφέ στο δάπεδο και προσπαθώ με όλα, αλλά τίποτα. Τί ακριβώς συμβαίνει, αναρωτιέμαι; Ποιο ξωτικό του σύμπαντος παρατείνει κι άλλο την αγωνία μου; 

Κάπου, κάπου ένα παράξενο, παιχνιδιάρικο ξωτικό που έχω πλάσει με τη φαντασία μου για να απαντάει στα υπαρξιακά μου ερωτήματα, κάνει θεαματική είσοδο στη ζωή μου. Και σε άλλων τη ζωή φαντάζομαι, για να μην πω πως είμαι βέβαιη. Τότε ακριβώς καταλαβαίνω πως σήμερα είναι η μέρα αυτή. Εκείνη τη στιγμή που το μυαλό μου πήρε αποστάσεις από τον κόσμο μου, το ξωτικό ήταν που είχε τρυπώσει και αράξει μέσα του. Με τον τρόπο μου του έκανα ανοιχτό κάλεσμα. Εκείνο δελεάζεται από τους επιρρεπής και τους ευάλωτους και βρίσκει την ευκαιρία να τους εμπαίξει. Πάντα γίνομαι ευάλωτη εξ αμελείας από ιδιοσυγκρασίας. Η αγωνία με ακινητοποιεί, το άγχος με κάνει δυσλειτουργική, το άγνωστο με αφοπλίζει, τότε είναι που χάνεται ο αυτοέλεγχος και αυτό συνέβη μόλις. Κάτω από το ζωηρό κίτρινο περιτύλιγμα, μέσα σε ένα απόλυτα σκληρό, ορθογώνιο πακέτο βρίσκονταν μάλλον το πρώτο μου βιβλίο και εγώ απλά δεν μπορούσα να το καμαρώσω, να το μυρίσω, να το φυλλομετρήσω σαν βεντάλια που εκτοξεύει το άρωμά του στα ρουθούνια μου. Κλειδιά πάνω στο τιμόνι, το αμάξι κλειδωμένο και τα κλειδιά του σπιτιού κλειδωμένα και εκείνα μέσα. 

Εγώ απ’ έξω με τη μούρη κολλημένη στο τζάμι για αν διαπιστώσω την τραγική μου ειρωνεία. Πετάω από πάνω μου το αμάνικο, ζακάρ, κίτρινο τιρκουάζ μακρύ ως τον αστράγαλο γιλέκο και μένω με το μικροσκοπικό μπεζ, λίκρα στράπλες φόρεμά μου, πάνω στα μπεζ λουστρίνι άβολα για τι στιγμή πέδιλα. Νιώθω για λίγο απελευθερωμένη και σέξι αλλά καθόλου τυχερή. Ουτε άτυχη όμως.

Έναν ολόκληρο χρόνο περίμενα να φτάσει στα χέρια μου η πρώτη μου έκδοση και είχα την ευλογία να σκεφτώ πόσο ευγνώμων νιώθω για εμένα. Δεν το έχω κάνει ποτέ. Πάντα το δώρο έρχονταν ως προφανές αποτέλεσμα μιας συμπτωματικής προσπάθειας. Πάντα το ξετύλιγα γρήγορα, γρήγορα το απολάμβανα και γρήγορα υποβάθμιζα τη σημασία του λησμονώντας τη διαδρομή για να το αποκτήσω. Το δώρο που έρχονταν από κάποιον αγαπημένο ή θαυμαστή είχε κερδηθεί μέσω του θαυμασμού ή της εκτίμησης που κάποιος ένιωσε για έμενα. Το δώρο που έκανα εγώ στον εαυτό μου είχε προσφερθεί ύστερα από προσπάθεια σκληρής δουλειάς, αποταμίευσης και αυτοσυγκράτησης σε ότι ευτελές θα μου προκαλούσε πρόχειρα το ενδιαφέρον. Τώρα συλλογίζομαι πως πριν τα μάτια μου θαυμάσουν το εξώφυλλο θα πρέπει εγώ να υποκλιθώ στο εσωτερική κατάθεση ψυχής για το περιεχόμενό του. Ποιος είπε πως οι γόβες φαίνονται υπέροχες στα πόδια μιας γυναίκας αν εκείνη δεν προσπαθήσει να τις περπατήσει σωστά όσο ψηλές και άβολες αν είναι. Ένα φθινοπωρινό αεράκι πάγωσε για λίγο το βρεγμένο κορμί μου και μια ανακούφιση ξεπήδησε από το στέρνο μου μπροστά και σκορπίστηκε με μεγαλοσύνη σε όλον τον κόσμο.

AUTUMN 2021

Πλάνη στη σωστή της διάσταση

 Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Πρωινό γεύμα, νωρίς στη δουλειά, για σήμερα. Όχι πρωινό με παιδιά, όχι πρωινό με τον άνθρωπό μου, όχι μαρμελάδες, στον τοίχο, στο τραπέζι, στο πάτωμα, όχι οικογενειακή πρωινή φασαρία. Πρωινή προσποίηση, διπλωματία, επιβεβλημένα χαμόγελα και εκλεπτυσμένο πρωινό από το πιο ακριβό take away snack shop στον πεζόδρομο πίσω από τo parking της εταιρίας. Όλη η οικογενειακή θαλπωρή θυσιάζεται στον βωμό της “συναδελφικής αλληλεγγύης”. Προφανώς ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και απώτερος όλων να γίνει η δουλειά. Στο εν το μεταξύ το μυαλό μου ήδη τρέχει σε όσα η μέρα προστάζει και δεν αμελώ να βάλω λίγη χρυσόσκονη στις στιγμές που έπονται. Σε εμένα λειτουργεί πάντα η εμμονή στα θέλω ώστε να μπορώ να λάβω δράση για τα πρέπει. 

Μαύρο cigarette παντελόνι, ψηλόμεσο, με φερμουάρ στο πλάι, από ύφασμα κρεπ. Ριχτό πουκάμισο πράσινο κυπαρισσί, μεταξωτό, με πράσινα svarovski για κουμπιά και γιλέκο σε γραμμή oversized σακακιού, και αυτό στο χρώμα και ύφασμα του παντελονιού. Μια ψηλή χαριτωμένη αλογοουρά που είναι τυλιγμένη γύρω από τον εαυτό της σα σαλιγκάρι και πεσμένη μπροστά σε πλάγιες αφέλειες από μπούκλες πιάνεται σφιχτά με ένα μαντίλι μεταξωτό, πράσινο και εκείνο, με λαχούρια. Κροκό μαύρες γόβες, εξώφτερνες και ίδια τσάντα χαρτοφύλακας, τα αξεσουάρ μου που διάλεξα από εχθές το βράδυ από τα ράφια με τα vintage μου. Στα ρούχα αυτά κρατάω την απόσταση στους αδιακριτους και τα όρια στους  θρασύδειλους και παράλληλα νιώθω πως εξάπτω τη φαντασία και την περιέργεια για καλύτερη εμφάνιση στις κυρίες της ομάδας που πιθανόν να βαριούνται κάπως. Ωστόσο μπορώ να είμαι φιλική μέσα σε αυτές τις χαριτωμένες μπούκλες και τις curly βλεφαρίδες αλλά και  προσιτή μόνο σε όσους μπορούν να καταλάβουν το χιούμορ μου. Το χιουμορ μου με κάνει να είμαι περισσότερο έξυπνη από όμορφη πράγμα απαραίτητο για να συνυπάρχω αρμονικά με όσους δεν ενδιαφέρονται για το μυαλό μου και αποτελεσματικά με όσους ενδιαφέρονται. Η αλήθεια είναι πως όλοι θα έπρεπε να ενδιαφέρονται για τις δεξιότητες μας ωστόσο όλοι νοιάζονται για το ταλέντο μας στις δημόσιες σχέσεις, ειδικά σε τέτοιες πρωινές συναντήσεις, σκέφτομαι, και κάπου εκεί το ψυχή παίρνει αποστάσεις από μυαλό και σώμα.

Κάπως έτσι λοιπόν αρχίζει η πλάνη. Από το παράθυρο του 4ου ορόφου με το ζόρι διακρίνω μια κυρία, ανάμεσα από δεκάδες μακρόστενους κύβους αστικών κατοικιών, που στέκεται και κοίτα σε μια τέτοια ευθεία που φαντάζει να παρακολουθεί την κουβέντα μας. Μου φαίνεται ψηλή, λυγερόκορμη με τιθασευμένη κόμη και ελαφριά κίνηση. Στέκεται μπροστά από διάπλατα ανοιχτά παράθυρα και ένα φως αντανακλά τον ήλιο που ανεβαίνει πάνω από το κτίριό μας και πλημμυρίζει το χώρο συσκέψεων, κάνει το λούστρο των ξύλινων επίπλων πιο γυαλιστερό, τα χρώματα των ρούχων μας πιο αλέγκρα και τα μάτια μας πιο διάφανα. Αφήνω τον εαυτό μου να πιστεύει πως είναι δασκάλα χώρου και βγήκε να κάνει το διάλειμμα της. Εγώ εστιάζω το βλέμμα μου σε εκείνη και προσπαθώ να την παγιδέψω εικάζοντας ότι μπορεί να ξέρουμε και οι δυο το παιχνίδι φυγής στο οποίο συμμετέχουμε. Για όση ώρα η όψη της είναι προς το μέρος μας και η δική μου ματιά ταξιδεύει προς τα εκείνη και οι δύο διεκδικούμε χώρο στην ίδια φαντασίωση. Φαναταζόμαστε πως θα έπρεπε να βρισκόμαστε στην πλευρά της άλλης. Εκείνη πιστεύει πως θα μπορούσε να είναι manager με δημιουργικές ιδέες για υλοποίηση projects, θα ετοιμάζει κάποιο επαγγελματικό ταξίδι στο οποίο επιβάλλεται formal εμφάνιση, ακριβά αξεσουάρ, θα γευματίσει σε ακριβά εστιατόρια και θα έχει τη δύναμη να προκαλεί και να αντιστέκεται με ένα μόνο βλέμμα λαγνείας αλλά και υπεροψίας που θα της δίνει η εξουσία της θέσης ή της τσέπης της. Πιστεύει πως θα μπορεί να αποφασίζει και να ορίζει το μέλλον της επιχείρησης που θα την ανταμείβει με κυρός και οικονομική υπεροχή. Εγώ με τη σειρά μου είμαι η χορογράφος της καρδιάς των ονειροπαρμένων χορευτών της  αιώνιας νιότης τους. Μέσα σε λιγοστά ρούχα, σχηματίζω με χέρια, πόδια και κορμό, κόσμους στον αέρα και μαγνήτες κάτω από τα πέλματά μας. Με την ενέργειά μου γεννώ συναισθήματα, ερωτευμένους πρωταγωνιστές της λαγνείας και έλκω τα όνειρα. Ταξιδεύω παντού την ψυχή μου και των άλλων και δεν είμαι ποτέ μόνη σε έναν κόσμο αποπλάνησης που είναι γεμάτος πλανεμένους.

Σε εκείνο ακριβώς το σημείο που νιώθω πως απουσιάζω για τουλάχιστον μια ολόκληρη ζωή, ο director μου, μου θέτει μια ερώτηση που νιώθω πως οι παρευρισκόμενοι παλεύουν να απαντήσουν εδώ και ώρα, υπεκφεύγοντας να αναμετρηθούν με την γνώριμη τους πραγματικότητα που κάθε δευτερόλεπτο “τρώνε με το κουτάλι”. Τη γνωρίζω την απάντηση. Είναι καυστική η ερώτηση και υπάρχει μια μόνο απάντηση, σαφής και ρηξικέλευθη. Ομώς εγώ ανοίγω δρόμους για να πάω εκεί που θέλω κάθε λεπτό και όπως πριν άνοιξα έναν τέτοιο, νιώθω σίγουρη πως και τώρα μπορώ να κάνω το ίδιο. Ειναι πολλά τα λεπτά σε μια μέρα και πρέπει να είμαι έτοιμη για κάθε τέτοια πρόκληση. Πιθανόν κάποιοι να ακολουθήσουν και αυτούς μόνο χρειάζομαι για καλημέρες και καλές εβδομάδες.

AUTUMN 2021

Το ταξίδι ………

 Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Μια μονότονη, μονοκόμματη ακόμη εβδομάδα τελειώνει και έχω σκεφτεί πολλές φορές αν θα μπορούσα να την επαναλάβω για να διαπιστώσω αν κάτι θα άλλαζε και με ποιόν τρόπο ίσως. Όμως η ζωή επιστροφές δε δέχεται, οπότε στις ώρες που απομένουν είπα να εκμεταλλευτώ τις στιγμές εκείνες πριν η Δευτέρα έρθει ξανά. Άσε που πάντα είχα την άποψη πως η καλή ενέργεια που έπεται, προϋποθέτει πρόληψη σε δράση. Πόσες φορές άλλωστε φαντάζομαι κάτι όμορφο πριν κοιμηθώ τόσο για να με αποπάρει ο ύπνος όσο και για να προκαλέσω όμορφα όνειρα. Πόσες πάλι φορές ξαναζώ στο νου τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου για να δω τα θέλω που πρέπει να κυνηγήσω και να εκτιμήσω όσα ο Θεός μου έστειλε. Είναι και άλλες τόσες οι στιγμές που έχω ετοιμάσει την ιδέα του ταξιδιού μες στο μυαλό μου, έχω με μια μόνο σκέψη φτιάξει βαλίτσες, έχω ήδη μπει στο αεροπλάνο και μάλιστα έχω διαλέξει τον πιο μοναδικό και μαγικό προορισμό που θα μπορούσα ή και δε θα μπορούσα. Κάπως έτσι έχω αποφασίσει σήμερα να επιχειρήσω την γνωστή από παλιά επίσκεψη στο αεροδρόμιο. Συνηθίζω να βρίσκω κάποιο λόγο για αφορμή της επίσκεψής μου αλλά στ’ αλήθεια αυτό είναι ένα τεράστιο άλλοθι. 

Το άλλοθι μου σήμερα είναι ψώνια σε καλλυντικά. Αγαπημένη γυναικεία συνήθεια, λατρεμένη επιλογή για όλες μας ακόμη και αν η τσέπη σου αντέχει ένα ζωηρό φούξια κραγιόν. Βέβαια χωρίς εισιτήριο η πρόσβαση είναι περιορισμένη και προφανώς και οι επιλογές. Χρόνια πριν  επισκεπτόμουν το αεροδρόμιο με τα υπέροχα, αγόρια μου, μικρά τότε απλά για Burger και χάζεμα από τη τζαμαρία, τα αεροπλάνα να ετοιμάζονται για απογείωση. Η προσγείωση δε θυμάμαι ποτέ να μας ενδιέφερε. Μας ενδιέφερε το ταξίδι και ας μη φτάναμε ποτέ πουθενά. Κάθε πτήση, ένα όνειρο, μία φαντασίωση, ένας φανταστικός προορισμός και σχέδια για το πραγματικό ταξίδι όταν θα έφτανε η ώρα του. Μεγαλη αξία είχε επίσης η ώρα στο αμάξι μέχρι να αφιχθούμε στο αεροδρόμιο. Εκεί η κουβέντα επικεντρωνόταν στο …… “ λες;”, “λες να δούμε, τούτο, κείνο, λες να μας πλησίαζε μια κομψή αεροσυνοδός και να μας πρόσφερε bonus έκπληξη για ρεκόρ επισκέψεων στο αεροδρόμιο, ταξίδι αληθινό;”  Πόσο αστεία αλήθεια η φάση! Σπουδαίας σημασίας επίσης ήταν η απόφαση για την επίσκεψη αυτή μια μέρα πριν και επειδή η λαιμαργία για το όνειρο είναι και λαιμαργία για το φαΐ , θυμάμαι τι ενθουσιασμός υπήρχε πως θα φάμε στο burgerάδικο, διεθνές brand, που δεν το έβρισκες στην πόλη. Μια μέρα πριν είχαμε προετοιμάσει όλες μας τις αισθήσεις για το “ανύπαρκτο ταξίδι” και το ζούσαμε αφού είχαμε με περιγραφές και λαχτάρα στη φωνή πλησιάσει τόσο πολύ την μαγεία του, αντίστοιχη με εκείνη του υπαρκτού ταξιδιού. Καταπληκτική η  ώρα φυσικά όταν έφτανε. Τα αεροπλάνα τελικά μεγαλύτερα, το αεροδρόμιο δαιδάλωδες, οι άνθρωποι πανέμορφοι, οι ώρες λεπτά, τα λεπτά δευτερόλεπτα και τα δευτερόλεπτα ανάσες. Στο ταξίδι είναι υπέροχο να φτιάχνεις βαλίτσες. Δεν είναι το ίδιο να τις κουβαλάς ή να τις αδειάσει και εμείς σε αυτές τις επισκέψεις είχαμε τα χέρια ελαφρά και την καρδιά τόσο ντυμένη. Το δε burger το πιο ζουμερό, λαχταριστό, μεγάλο gourmet burger και φυσικά κινηματογραφικό σνακ μπροστά στο cine παράθυρο και οσκαρική ταινία κουλτούρας με κάτι αεροπλάνα που ετοιμάζονται για πτήση και μικρές φανταστικές ιστορίες άγνωστων επιβατών που μυστηριωδώς διαλέγουν κοινό προορισμό. 

Έτσι ήταν αυτές οι επισκέψεις. Μετά από μερικά αληθινά ωστόσο ταξίδια, αυτές οι ημερήσιες οικογενειακές αποδράσεις στο αεροδρόμιο αραίωσαν αρκετά και μυστικά εγώ κρατάω την παράδοση αυτή για τον εαυτό μου. Σε αυτό το μυστικό ο σκοπός είναι και πάλι σταθερά ο ίδιος. Απόδραση από τη ρουτίνα, από τα στενά όρια της ζωής μας και λίγο γεύση από την αίγλη του τουρίστα αναψυχής και όχι του business “tourist”. Φυσικά αυτή η διαφυγή είχε και κι εκείνη το outfit της. Σήμερα φορώ  πράσινο, φαρδύ, ψηλοκάβαλο, φούτερ, παντελόνι φόρμας και ίδιο αμάνικο τοπ, ακριβώς στη μέση, ριχτό, πράσινο με βάτες. Λευκά Sneakers με φιάπα, λευκό, ιριδίζον, από γυαλιστερό αδιάβροχο ύφασμα belt bag, κόκκινο φανταχτερό κραγιόν, άλυτα μαλλιά, πρόσωπο πνιγμένο από μπούκλες, τα χέρια στις τσέπες, σκούρα, μεγάλα, ορθογώνια γυαλιά και το πιγούνι ψηλά.

AUTUMN 2021

Μια πλάνη στον πάτο της λεμονάδας μου

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Κάτω από την πελώρια, τετράγωνη τέντα με τις λευκές και κίτρινες γραμμές ρουφώ απεγνωσμένα τη δροσιστική ροζ σπιτική λεμονάδα ρόδι. Το λεμόνι της δίνει τη γεύση και το άρωμα, το ρόδι το υπέροχο χρώμα και την απαραίτητη γλυκύτητα για να ισορροπήσει την οξύτητα που μουδιάζει τους αδένες οι οποίοι ξεκινούν από το πίσω μέρος των αυτιών και καταλήγουν πάνω από την κλείδα. Ατενίζω μπροστά τον κήπο, που καταλήγει σε μία πλούσια σε όγκο αυλόπορτα με διάφορες περικοκλάδες, μωβ, άσπρες και συνειδητοποιώ πόση υπεροψία στον χώρο φέρει η μεγαλοπρέπεια της φύσης. Η αρχιτεκτονική του περιβάλλοντος δημιουργεί την αίσθηση ενώ “μικρού” παραδείσου και συχνά έχεις την αίσθηση πως οι πεταλούδες γύρω σου δεν είναι παρά πονηροί άγγελοι σε σμίκρυνση που ήρθαν για να βρουν χαρωπές νεράιδες κρυμμένες σε μίσχους λουλουδιών ή πλούσιες κόμες. Οι μυρωδιές που ξεχωρίζουν είναι εκείνες του γιασεμιού και των ώριμων καρπών. Από χρώματα, το πράσινο, το υπόλευκο και το υποκίτρινο όλα μαζί σε ένα καμβά δίνουν ένα αποτέλεσμα φρεσκάδας και ευεξίας. Κοινώς όλα σε κατάσταση αριστείας και πληρότητας ενώ εγώ αν και φαινομενικά ήρεμη σε κατάσταση αγωνίας και αβεβαιότητας. Σήμερα ήταν η συνάντηση με τους εκδότες.

Ξέρετε, τέτοιου είδους συναντήσεις όταν πλησιάζουν σε συμφωνία δεν έχουν πάντα ούτε το επαγγελματικό προφίλ που αρμόζει σε τέτοιες περιστάσεις, ούτε τον τυπικό καθωσπρεπισμό που προστάζει ο σκοπός. Έτσι λοιπόν η πρόσκληση ήρθε σε μορφή επίσημης κάρτας σε γυαλιστερό λευκό φάκελο και αρωματισμένο ρυζόχαρτο με άρωμα λευκού μόσχου, χαραγμένο με χρυσή γραμματοσειρά. Τον  αρωματισμό του χαρτιού πιστεύω επιμελήθηκε άνδρας ή η γραμματέας του που γνωρίζει καλά την αδυναμία του στα κομψά, δροσερά και πικάντικα αρώματα. Το περιτύλιγμα φανταχτερό και επίσημο, το περιεχόμενο χαριτωμένο και ανάλαφρο. Μάλιστα υπήρχε στιλιστική πρόταση για δροσερή εμφάνιση με μαγιό και σανδάλια και εγώ προσπαθώντας να την ακολουθήσω μερικώς αλλά να φανεί συνάμα πως δεν τη συμμερίζομαι και απόλυτα, ντύθηκα στο περίπου. Φόρεσα λοιπόν ένα ξεθωριασμένο, ψηλόμεσο, light blue mom fit jean, καφέ φλατ αρχαιοελληνικά σανδάλια, ένα λευκό ολόσωμο μαγιό με ένα ώμο για top, extra minimal, και εκρού τουίντ σακάκι με χρυσά κουμπιά τύπου chanel για να δώσω μία πινελιά αυστηρής κομψότητας. Τα μαλλιά βρεγμένα σφιχτά σε κότσο μπαλαρίνας και ένα κόκκινο κραγιόν συντροφιά με ελαφρύ ρουζ στα μάγουλα. Σε λίγο, κάπως έτσι εμφανίστηκαν και οι εκδότες αλλά χωρίς σακάκια. Με αλλά λόγια λειτουργούσαν και συμπεριφέρονταν σαν  να ήταν στο σπίτι τους. Η αλήθεια ήταν πως επιλέξαν την υπέροχη βίλα τους, επιδεικνύοντας έτσι την υπέροχη αισθητική του χώρου τους , την ζεστή φιλοξενία τους και την αριστοτεχνικότητα του να λειτουργούν κατευθυνόμενα μόνο και μονό φυσικά για να κερδηθούν οι εντυπώσεις. Ωστόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα αποκαλύφθηκαν. 

Το περιτύλιγμα πετάχτηκε και το περιεχόμενο ήταν λίγο. Το βιβλίο μου είχε μπει ήδη στο τερέν και δεχόταν από παντού αντικανονικά χτυπήματα. “Θα μπορούσαμε να το τροποποιήσουμε κάπως, εκεί” , “αν αφαιρούσαμε εκείνο και προσθέταμε το άλλο”, “ίσως αν το πρόσωπο της ιστορίας έκανε ετούτο ή το άλλο να ήταν πιο θελκτικό το κομμάτι της αφήγησης” και “αν στο κλείσιμο αλλάζαμε το ….” ήταν τα σημεία που μονοπώλησαν την κουβέντα. Οι κόρες των ματιών μου είχαν διασταλθεί και οι οικοδεσπότες είχαν μικρύνει. Οι περικοκλάδες έμοιαζαν με φύκια που τα ξέρασε πάνω στην αυλόπορτα η θάλασσα, η μυρωδιά της ατμόσφαιρας ήταν φτηνό πατσουλί, τζιτζίκια και τριζόνια είχαν εγκαταλείψει τα δέντρα και είχαν διεισδύσει στο μυαλό μου και τα χρώματα γύρω μου ήταν ξεθωριασμένα και άπνοα. Σηκώθηκα και κινήθηκα αργόστροφα στον χώρο γύρω από τον εαυτό μου, ξεκόλλησα από το σώμα μου το βρεγμένο από αλμυρό ίδρωτα μαγιό μου, χάιδεψα τα μαλλιά μου από αμηχανία και για να διαπιστώσω πως ήταν ακόμη σφιχτά δεμένα στη θέση τους και στο τέλος μάζεψα το σακάκι μου, την κόκκινη σουέτ τσάντα μου και την αξιοπρέπεια μου από το πάτωμα. Πριν γυρίσω την πλάτη μου στην πλάνη της εμπορευματοποίησης των αξιών, φρόντισα να ενημερώσω πως έχω υποπέσει και άλλες φορές στο εξής ίδιο δίλημμα: επιχειρηματίας ή καλλιτέχνης. “Προς το θα παραμείνω στο δεύτερο”, είπα. 

AUTUMN 2021

Στο μικρό παριζιάνικο καφέ

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Στο περιθώριο όσων προλάβαμε να πούμε και όσων δεν είπαμε ποτέ, ήταν για τα βιβλία που καταφέραμε να διαβάσουμε το καλοκαίρι. Στην tote τσάντα μου από γκρι ξεβαμμένο καμβά  και μονοκόμματα, χωρίς ραφές χερούλια από το ίδιο ύφασμα, με το λογότυπο του blog μου www.pollyswayofthinking.com στη μέση, υπήρχε ένα από τα βιβλία αυτά. Εκείνη πολύ πρόσχαρα μου έταξε να μου δανείσει εκείνο που μόλις ενθουσιασμένη τελείωσε άλλα εγώ της υπενθύμισα πως είμαι μοναχοπαίδι, με την ιδιαιτερότητα να μη με ικανοποιεί να μοιράζομαι την ύλη που μου χαρίζεται για λίγο και θα πρέπει και πάλι να επιστρέψω πίσω στον κάτοχό της. Πρέπει να μου το χαρίσει της εξηγώ και έτσι να αλλάξει για πάντα χέρια, αλλιώς με ενημερώνει απλώς για τον τίτλο του και το αγοράζω κάποια στιγμή, εφόσον φυσικά με κερδίσει το εξώφυλλό και το άρωμα το σελίδων του. Έγώ γέλασα δυνατά και εκείνη με ένα λοξό χαμόγελο απορίας αλλά και συνειδητοποίησης υποχώρησε διακωμωδώντας τη συμπόνια της προς το πρόσωπό μου και τις ιδιοτροπίες μου που άνευ όρων είχε ανεχτεί, όπως κι εγώ άλλωστε. 

Σε αυτό το μικρό καφέ βρεθήκαμε λοιπόν, να τα λέμε εκείνη κι εγώ, 12 χρόνια μετά την τελευταία μας συνάντηση στο ισόγειο γραφείο με πατάρι και μπόλικο ήλιο που έμπαινε από τη φαρδιά τζαμένια διπλή πόρτα και τσάκιζε την πρωινή μας νιρβάνα επαναφέροντας μας στην απαραίτητη εργασιακή μας ρουτίνα. Αυτό το καφέ που ήταν τόσο κομψό, μποέμ, άχνιζε ζεστά ροφήματα και είχε μια κατασκοπική μυστικοπάθεια με τις βελούδινες βαριές πράσινες με χρυσές φούντες στα παράθυρα κουρτίνες, ασορτί με τα καλύμματα των εσωτερικών καρεκλών και των φορτωμένων αναγεννησιακών τοιχογραφιών τοίχων όπου το πράσινο αυτό υπερίσχυε, βελούδο κι εκείνο στην οπτική αίσθηση που ο καλλιτέχνης είχε καταφέρει να δημιουργήσει ως αυταπάτη. Εμείς όμως καθίσαμε έξω γιατί η μέρα ήταν ηλιόλουστη και συνδυασμένη με τη δροσιά του φθινοπώρου λειτουργούσε τόσο αποτοξινωτικά. Στον εξωτερικό χώρο, καρέκλες και τραπέζια απλώνονταν μέχρι την άκρη του πεζοδρομίου και στη γωνία μπροστά, ευθεία από την πόρτα του μαγαζιού, που οι δύο δρόμοι αριστερά και δεξιά δημιουργούσαν και κατέληγαν σε έναν νέο, διαφορετικό, βρίσκονταν το δικό μας τραπέζι. Μπροστά μας μπορούσαμε να βλέπουμε την πρόσοψη του παριζιάνικου μικρού καφέ, επίσης όποιον έμπαινε και έβγαινε αλλά και το δεύτερο του πάτωμα που οι ιδιοκτήτες είχαν μετατρέψει σε χώρο μελέτης, φιλοσοφικού λεκτικού πιγκ πογκ και mini αγοράς βιβλίου. Πίσω μας μια λεωφόρος δίχως τέλος κατέληγε κάπου μακριά και σίγουρα είχε τεράστιο εμπορικό ενδιαφέρον. 

Η περιέργεια μας, κοινό μας χαρακτηριστικό, σίγουρα θα ικανοποιόταν στο έπακρο εξαιτίας της θέσης που είχαμε επιλέξει. Ήμασταν συλλέκτριες φυσιογνωμιών, αξιολογήτριες στιλ και προσωπολάγνες. Αγαπούσαμε να περιεργαζόμαστε οποιονδήποτε και να προσπαθούμε να εικάσουμε ποιος είναι, τι κάνει και τι του αρέσει και φυσικά αν είναι, σύμφωνα με τη δική μας πάντα ολόσωστη κρίση, σωστά ντυμένος. Εκείνη φορούσε ένα κόκκινο φόρεμα, σε γραμμή Α, ακριβώς στο γόνατο, από ύφασμα σαντούκ, με ψηλό τετράγωνο ντεκολτέ που κάλυπτε στην ευθεία τις γωνίες των ώμων της και έκαναν τις πλάτες της να μοιάζουν μεγαλύτερες. Κόκκινες μπαλαρίνες από το ίδιο ύφασμα για παπούτσια και μια μεγάλη μαύρη ορθογώνια τσάντα, σε ύφασμα tweed, ακουμπισμένη πλάι της. Από αξεσουάρ, τίποτα. Εγώ φόραγα ψηλόμεσο, στενό τζιν λευκό παντελόνι, με γυρισμένα κάτω τα μπατζάκια και από πάνω ένα oversized γκρι μεταξωτό πουκάμισο από μέσα και ελαφρώς μαζεμένα μανίκια. Ένα σετ από σταυρούς και πέρλες σε χρυσά αλυσιδάκια στο λαιμό στην περίπτωσή μου ήταν ότι η χρυσή πένα για τον συγγραφέα. Αποψη και εκτόπισμα. 

Η μία φιλοφρονεί την άλλη για τις επιλογές της. Η μία είναι περιφανή για το ότι η φίλη της εξακολουθεί να παραμένει πιστή στις στιλιστικές της εμμονές και συχνά αλληλοκαυχιούνται γι΄ αυτό. Στο φλιτζάνι της αρωματικό τσάι γιασεμί, στο δικό μου άρωμα Βραζιλίας . Εκείνης τα μαλλιά μοσχοβολούν Chloe Signature και τα δικά μου Burbery Weekend. Εγώ υπερβολική και εκείνη φίνα. Και οι δύο για γλυκό διαλέγουμε μιλφέιγ. Διαλεξαμε τον εκλεπισμό έναντι της ακαλαισθησίας. “Είσαι λαίμαργη”, μου λέει, “κι εσύ σνομπ” της απαντάω και σκάμε στα γέλια δυνατά. Ξέρουμε τι δεν είναι σωστό και το αποφεύγουμε μόνο όταν πρέπει. Ανοίγει την τσάντα μου και μου παίρνει το βιβλίο που διαβάζω. “Θα μου το δανείσεις πριν φύγεις ;”με ρωτά και μου κλείνει το μάτι. “Χάρισμά σου”,  της λέω. “Έχεις χρήματα πάνω σου;” της λέω. “Να σε δω πως θα περπατήσεις σε τόσα μαγαζιά πάνω σε ψηλοτάκουνα mules;” μου λέει περιπαιχτηκά. 

AUTUMN 2021