“Στα σύνορα της νύχτας”........“Before Sunrise”

 Τεταρτη 29 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

“Στα σύνορα της νύχτας”. Έτσι λεγότανε η αγαπημένη μου ραδιοφωνική εκπομπή. Πάνε χρόνια ωστόσο από τότε. Αλλά μου καρφώθηκε τόσο αυτή η φράση σήμερα πριν το ξημέρωμα. Αγαπημένη ταινία επίσης. “Before Sunrise”. Τυχαίο ή απλά αθεράπευτα ρομαντική; Αθεράπευτα ρομαντική. Αυτή είναι η αλήθεια. Ρομαντική και ονειροπαρμένη.  Ασύμβατη η φάση μου με τη σύγχρονη πραγματικότητα και επαναστατική θα έλεγα. Δε νομίζω να μπορέσω να αλλάξω ποτέ για να ταιριάξω κάπως, σκέφτομαι. Απεναντίας αυτό το σκοτεινό μοβ σκούρο με ελάχιστο λιλά στο βάθος, μια ιδέα ανοιχτό μπλε και υποκίτρινο πιο πίσω που κρύβει μια υποψία της ημέρας που θα ξημερώσει, μου εξάπτει περισσότερο ακόμη τη φαντασία. Και όλα αυτά ενώ μόλις άνοιξα τα μάτια μου για να κλείσω το παράθυρο που ξέχασα από βραδύς και μου πάγωνε το αίμα κυριολεκτικά.

Από το παράθυρο μπήκε λοιπόν όλη η μαγεία και ξεχύθηκε μπρος στα μάτια μου. Αστραπιαία στάλθηκε ρεύμα στα πιο ευαίσθητα εγκεφαλικά μου κύτταρα και έμεινα εκεί ασάλευτη να κοιτάζω. Γρήγορα στο νου ήρθαν χρώματα και αρώματα. Ψεκάζω μάλιστα λίγο από το αγαπημένο μου άρωμα τσάι, καραμέλα, πιπέρι, για να ξυπνήσω μνήμες και αισθήσεις μπας και ανοίξει το μάτι με την προοπτική μιας πολλά περισσότερο υποσχόμενης μέρας για σήμερα από ότι εχθές. Νιωθω να με κατακλύζει μια αίσθηση ευλογίας που καταφέρνω να νιώσω κάθε λεπτό της ημέρας μου και που οι αφορμές για εμένα είναι τα πιο απλά πάντα, απειροελάχιστης για τους περισσότερους σημασίας πράγματα. Βέβαια όλο αυτό είναι κάποιες φορές δίκοπο μαχαίρι  καθώς το συναίσθημα μπορεί να σε παρασύρει σε αυταπάτες χωρίς επιστροφή. Νομίζω όμως πως είναι σίγουρα χειρότερο να σε πλανέψει η λογική. Εκεί ο νόμος της ανακρίβειας των  ανθρώπινων πράξεων και σκέψεων μπροστά στην τρομακτική ακρίβεια του σύμπαντος  που στην τροχιά του κινούνται όλα μαγνητικά με γραμμικότητα μπορεί να σε φέρει προ τετελεσμένων. Ακόμη βέβαια και στον συμπαντικό αυτό άπειρο είναι κρυμμένη συχνά μια έκπληξη με ορμή εκρηκτική. Ένας αστεροειδής φτάνει μόνο να βγει από την τροχιά του και τίποτα δεν μπορεί να ανατρέψει την πορεία του. Κάπου εκεί ο αυτοέλεγχος είναι παραμύθι και ο μύθος του εξορθολογισμού των πάντων ξεκινά να γράφεται με χρυσά γράμματα.

Πολλές φορές θα ευχόμουνα να μπορούσα να είμαι μέρος ενός κινήματος ρομαντικών. Ακτιβίστρια υπέρ των δικαιωμάτων των συναισθημάτων. Τα συναισθήματα θα μπορούσαν να παντρεύονται μεταξύ τους, να υιοθετούν άλλα, να έχουν αξιώσεις και αξιώματα και να μπορούν να ζουν και να αναπτύσσονται όπου θέλουν. Θα διαδήλωνα παρέα με άλλους συναισθηματικά εθισμένους και μότο μας θα ήταν “Συναίσθημα, ο μόνος εθισμός που θέλει οπαδούς”. Θα καταφέρναμε μάλιστα να κατεβάσουμε σχέδιο νόμου στη Βουλή προς ψήφιση και σκοπός του όχι άλλος από το να καθιερώνει ως επίσημη αργία συναισθήματος κάθε τελευταία μέρα του μήνα, προκειμένου να νιώσουμε επιτέλους ότι τυχόν δεν αφήσαμε στον εαυτό μας να νιώσει κατά τις προηγούμενες μέρες, με πλήρη φυσικά για τη μέρα εκείνη απαλλαγή από τη λογική. Αυτά λοιπόν συλλογιζόμουνα όση ώρα διάλεγα από την ασφυκτικά πληθωρική μου ντουλάπα, την πλούσια λιλά τούλινη, με μαύρο μεσοφόρι μακριά μου φούστα, το μακρυμάνικο λινό μεταξωτό, θεόστενο, μαύρο σακάκι μου, παρέα με τις μαύρες βελούδινες γόβες μου. Ετσι θα ντυθώ λοιπόν σήμερα και δε θα γράψω. Θα ξεχυθώ μόνο στους δρόμους και θα συλλέξω από τα μάτια, την ομορφιά και την ασχήμια του κόσμου ότι συναίσθημα έχασε τον δρόμο του και βάζοντάς το αύριο σε γραμμές, μπορεί να τον ξαναβρούν τα μάτια και η καρδιά κάποιου αναγνώστη.

AUTUMN 2021

Παρκαρισμένη κομψότητα

 Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Στο πάρκο απέναντι οι παρουσίες είναι βασικά οι ίδιες. Ίδιες με αυτές που ήταν εκεί εχθές, προχτές, πριν μία εβδομάδα. Ούτε καν οι ρυθμοί τους δεν αλλάζουν, το βάδισμά τους, οι συντροφίες ή μη, ακόμη και τα ρούχα μερικών. Θυμάμαι τα ρούχα, όλων σχεδόν. Καμία δυστυχώς πρωτοτυπία. Παρατηρώ πάντα με ακρίβεια τις ενδυματολογικές επιλογές των ανθρώπων και πιστεύω πως υπάρχουν και αρκετοί άλλοι που κάνουν όπως εγώ. Είναι μορφή δημιουργικής περιέργειας και εσωτερικής ανησυχία για ότι καλόγουστο. Στο πάρκο κανείς σχεδόν δε σου προκαλεί το παραμικρό αισθητικό ενδιαφέρον. Απεναντίας πηγαινοέρχονται μίζερες σιλουέτες, φτωχές και συχνά ενοχλητικές στα μάτια μου. 

Σνομπ! Έτσι με λένε “περιπαιχτηκά” οι φίλοι και κάποιοι άλλοι απλά το εννοούν με τον τρόπο τους. Η αλήθεια είναι πως κάποιες φορές αναφέρομαι στην κακογουστιά κάποιων με αμετροέπεια. Ξέρω πως για τον δικό μου σνομπισμό σκέφτονται πως μεροληπτώ υπέρ όσων μπορούν να ντυθούν εξαιτίας της ευχέρειας τους έναντι όσων δεν τους το επιτρέπει η τσέπη τους, πράγμα άτοπο. Απόδειξη αυτού η σχεδόν ηλικιωμένη κυρία που περιπλανιέται στο παρκάκι και ταΐζει τις γάτες. Μέσα στα φθαρμένα της ρούχα, από τον χρόνο ή την χρήση και παρότι φαίνεται κουρασμένη και μόνη, εντυπωσιάζει συχνά με τις στιλιστικές της επιλογές. Το γκρι κασμιρένιο της παλτό με κουμπιά που έχουν αλλάξει χρώμα από τον καιρό, οι γκρι μεταλλιζέ μπαρέτες πάνω στις οποίες καταφέρνει με θάρρος και επιμονή να στέκεται και αυτά τα σκέτα σε γραμμή αλλά τόσο καλοραμμένα σκούρα της φορέματα με διακριτικό μπούστο, στενή μέση και χύτη φούστα. Το παλτό το φοράει σχεδόν από μέσα Σεπτέμβρη έως αρχές Μάη, πράγμα παράξενο για τη ζέστη που καλά κράτει έξι από τους δώδεκα μήνες του χρόνο σε αυτήν τη χώρα. Θεωρώ πως ανάγκη της για κομψότητα υπερβαίνει εκείνης για λίγη δροσιά. Και το καλοκαίρι όμως παραμένει αρκετά ντυμένη. Φοράει σιφόν φορέματα μέχρι τη γάμπα, με ριχτό μανίκι, ίσο, τετράγωνο λίγο πιο κάτω από τη μέση του μπράτσου που όλο και κάποιες τρυπίτσες αφήνουν το καλοκαιρινό αεράκι να περάσει στο δέρμα της. Πέδιλα σκέτα, πεντάποντα, με δύο λουράκια χιαστή και δέσιμο μονό γύρω από τον αστράγαλο, μπλε που έγιναν γκρι απ΄ τον καιρό, μαύρα που έγιναν μπλε, λευκά που γίναν υποκίτρινα όλα και όλα της τα καλοκαιρινά παπούτσια που αλλάζει ανά χρωματικό συνδυασμό.

Είναι πάντα λοιπόν προσεγμένη και ανεπιτήδευτη η εμφάνισή της και επικεντρώνομαι στην παρουσία της όταν βαριέμαι. Το θέμα είναι πως τόσο καιρό μετά και δεν έχει καταφέρει να κινήσει το ενδιαφέρον κανενός από τους επισκέπτες του πάρκου για αλλαγή. Πιστεύω πως η αλλαγή ενδεχομένως δεν έρχεται ποτέ έτσι απλά. Η φινέτσα μπορεί να είναι φυσικά και δείγμα καλοζωίας αλλά κυρίως γονίδιο, βίωμα προ της ολοκλήρωσης της προσωπικότητας του ατόμου εποχής. Όμως πάνω από όλα η φινέτσα είναι ολόκληρη η ενέργεια που εκπέμπεις, η αύρα που διαπερνά το πλήθος και γίνεται μοναδική στον καθένα που θα τη νιώσει. Θυμάμαι συχνά μια φίλη, όταν πρωτοπήγα να την βρω στο νέο της σπίτι και ορίσαμε ένα σημείο συνάντησης για να με καθοδηγήσει, 9 η ώρα το πρωί, μέρα Τρίτη. Φορούσε ακόμη τις πιτζάμες της θαρρώ ή μπορεί ένα απλό μπλουζάκι με ένα κολάν εσωτερικά αλλά από πάνω μια μακριά μπλε καμπαρντίνα με λουστρίνι λεπτομέρειες, από κάποιο παζάρι δευτεροχεράτων ρούχων που ψώνισε κατά τις σπουδές της στη Βαρκελώνη όπως αργότερα μου περιέγραψε και μπλε υφασμάτινα μυτερά μποτίνια με μαύρα γυαλιστερά λεπτεπίλεπτα κορδόνια λειτουργούσαν τόσο συγκαλυμμένα υπέρ του εκλεπισμού και της αρμονίας στην εμφάνιση της.

AUTUMN 2021

Πλάκες πεζοδρομίου με αέρα κοσμοπολίτικο

 Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Κοντοστέκομαι στην άκρη του πεζοδρομίου και παρατηρώ τα πλακάκια. Σχήμα, διάσταση, φθορά, μικρά σκουπιδάκια, χρώμα, κενά, γραμμές, κουτάκια……. Σκέφτομαι πως όλα έχουν τον δικό τους μικρόκοσμο, έμψυχα και άψυχα. Αναλογίζομαι στον μικρόκοσμο του καθετί πόσος χώρο και χρόνος αναλογεί και διαπιστώνω πως ο δικός μου χώρος στο σύμπαν είναι αρκετός αλλά όχι πολύς, ο χρόνος  λίγος αλλά όχι ελάχιστος. Χιλιάδες λοιπόν πλάκες πεζοδρομίου περάσαν, περνούν και θα περνούν κάτω από τα πόδια μου αναλόγως το μέγεθος και το ρυθμό των βημάτων μου, όμως στον χώρο που επιλέγω να κινούμε δεν διαβαίνω παρά ένα μέρος αυτών. Δεν είναι όμως για όλους το ίδιο. Κάποιοι διήνυσαν και πιθανόν να διανύσουν χιλιόμετρα από πλακόστρωτους δρόμους και είτε για διάρκεια μεγαλύτερη της δικής μου είτε όμως και πολύ μικρότερη. Είναι η λεγόμενη συνάρτηση χωροχρόνου - επιλογών. 

Στον χωροχρόνο της εβδομάδας μου που έπεται, μπορεί η συνάρτηση να δίνει οφέλη μπορεί και κόστη. Αν καταφέρω να επηρεάσω τη θέση που έχουν στο κάθε μου βήμα τα χαρακτηριστικά των πλακών, σημαίνει πως η συνάρτηση θα δώσει αποτελέσματα που μπορεί να δηλώνουν τόσο ρίσκο όσο και αντιστοίχως ανάλογη ανατροπή, επιτυχία ή αποτυχία. Στον χωροχρόνο που μου αναλογεί οι επιλογές είναι ανάλογες ή αντιστρόφως ανάλογες με βάση την απόφαση. Προφανώς αν ο χωροχρόνος μου διευρυνθεί κατά απόφαση, οι επιλογές θα διευρυνθούν κι εκείνες, δεδομένου πως εκτιμώ αντικειμενικά την αξία του να αυξήσω την πιθανότητα νέα δεδομένα στη ζωή μου να εγκυμονούν μεν κάποιους κίνδυνους αλλά και  επιπλέον να υποδηλώνουν και την ευκαιρία για ανατρεπτικές προσφορές βελτίωσης της. Αποφασίζοντας λοιπόν να ταξιδέψω ή να ξοδέψω περισσότερες ώρες σε διάβασμα πιθανόν να ξοδέψω χρήμα και πνεύμα που θα λείψουν από την καθημερινότητάς μου, αυξάνεται ωστόσο και η πιθανότητα να δω και να γνωρίσω ευκαιρίες ζωής που ξεκλειδώνουν τα σενάρια ευτυχών εμπειριών για το άμεσο μέλλον. Αν πάλι ο χωροχρόνος μου συρρικνωθεί γιατί αντιμετωπίσω με οκνηρία και απαξίωση το κάθε τετραγωνικό μέτρο ανά λεπτό, μειώνω τα ενδεχόμενα ρίσκα σε αριθμό, δεν τα εξαλείφω ωστόσο,  και φυσικά περιορίζω το εύρος των επιλογών που θα είχα σε διαφορετική περίπτωση. 

Το πλακάκι πεζοδρομίου, καταλήγω πως είναι προφανέστατα ένα μικρό μόνο παράδειγμα πως ότι το οπτικό νεύρο αντιλαμβάνεται σαν χαρακτηριστικά ενός αντικειμένου ή μιας υλικής υπόστασης, δεν είναι παρά μια μεροληπτική αντικειμενικότητα του πως θέλω να συναλλάσσομαι με τα αντικείμενα στο σύμπαν που αποτελούν μέρος μιας ιστορίας στην οποία συμμετέχουμε ή μένουμε αμέτοχοι και αφανείς. Σήμερα το πρωί και για όσο περιμένω το φανάρι να γίνει πράσινο, καθώς άνετα θα μπορούσα να ρισκάρω να περπατήσω πάνω στις λευκές γραμμές της διάβασης που μου δίνουν ένα σχετικό προβάδισμα ως πεζό, αποφάσισα να μην κινδυνέψω με ατύχημα ή εξύβριση προκειμένου να επιβληθώ στα πράγματα παρά να αξιοποιήσω την ευκαιρία να μπορώ με ασφάλεια να προχωρήσω ένα τετράγωνο πιο κάτω, επί του πεζοδρομίου, ώσπου ο χρόνος να περάσει αποτελεσματικά ως προς το χώρο και εγώ να βρεθώ στο παρακάτω φανάρι που εντωμεταξύ πρόλαβε να γίνει πράσινο. Έτσι μέσω μιας διαφορετικής αντικειμενικότητας της ύλης, θα έρθει το αποτέλεσμα μιας επιλογής που η απόφαση για ευρηματικότητα και προσαρμοστικότητα προκάλεσε. Στα φθαρμένα με τρύπες πλακάκια οι μπλε καπιτονέ με μεταλλικό στιλέτο τακούνι μυτερές γόβες μου ταλαιπωρήθηκαν, ωστόσο εγώ καμάρωσα από τις βιτρίνες στο πλάι του πεζοδρομίου μια φρέσκια σιλουέτα που μου δημιουργούσε το ροζ-μπεζ, αέρινο, σιφόν μακρύ μου φόρεμα με χρυσά ανθάκια και μπεζ δερμάτινη ζώνη για μέση που και η Σοφία Λορέν θα ζήλευε. 

AUTUMN 2021

Μαρμελάδα Μύρτιλο

 Παρασκευή - Κυριακή, 24-26 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

“Μάζεψα μύρτιλα!” μου λέει, “Έχεις εκπληκτικό άλλοθι να έρθεις από σήμερα γιατί είναι τόσα  τα μύρτιλα που θέλουμε πραγματικό χρόνο για να φτιάξουμε μαρμελάδες για μένα, για σένα, να ετοιμάσουμε τα βάζα …... ” Ενημερώνω λοιπόν και 6 το απόγευμα είμαι ήδη στον σταθμό. Λίγο περίεργο να είμαι εκτός ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Έχω μάθει στην οικογένεια μου να είμαι φειδωλή στις προσωπικές μου επιλογές, αν πρέπει να είμαι μακριά τους πάνω από ένα 15ωρο. Συνήθως για Παρασκευή απόγευμα ανακοινώνω κάποιον απογευματινό καφέ με φίλες ή κοκτέιλ βραδινό σε κάποιο μπαράκι στο κέντρο της πόλης. Ως εκεί. Τώρα περνάω λίγο απότομα στον αιφνιδιασμό, ετοιμάζω ένα μικρό σακίδιο με μια δεύτερη αλλαξιά, ρούχα εργασίας και εσώρουχα, κλειδιά , κινητό, φορτιστές, μερικές ενοχές και κρυφή χαρά. Η φιλενάδα μου με περιμένει και μία μικρή γυναικεία επανάσταση ετοιμάζεται να λάμψει!

Το τρένο ταξίδεψε για 3,5 ώρες και διήνυσε μερικά φανταστικά χιλιόμετρα σομόν μπρονζέ φύσης. Τα μάτια μου ένα θεόρατο δοχείο με φθινοπωρινά χρώματα από καφέ αποχρώσεις, μπεζ, πορτοκαλί, κόκκινες, χρυσές και τελικό χρώμα της μίξης τους ένα λαμπυρίζον σομόν με έξτρα θερμές μεταλλικές λάμψεις. Το πράσινο δεν είχε ακόμη εγκαταλείψει τα στοιχεία της φύσης αλλά ήταν πιο σκοτεινό, άγριο και έτοιμο να αποσυρθεί. Γέφυρες πέτρινες μπερδεμένες με ερείπια σπιτιών και άγρια πουρναρόδεντρα, κουμαριές και berries συνέθεταν ένα σκηνικό παράδοσης και τελετουργίας με στόχο των εξαγνισμό του σύγχρονου και αστικού αισθήματος που κουβαλάν οι άνθρωποι των ημερών μας. Άνοιξα το παράθυρο σε ανάκληση και φρέσκος αέρας μπήκε στο βαγόνι από μουχλιασμένα φύλλα και εξατμισμένα ζεστά αρώματα από κόκκινα φρούτα και φθινοπωρινούς καρπούς. Σα να με ξύπνησε ο αέρας. Ποιες ενοχές και γιατί, επειδή απλά είπες να κάνεις αυτό που θες χωρίς να βλάπτεται κανείς; Γιατί να νιώθεις πως κάτι κάνεις λάθος αφού απλά θες να δώσεις ευκαιρία και σε κάποιον ακόμη να σε νιώσει πλάι του; Ποιος αλήθεια ορίζει τα όρια στην επιλογή; Γιατί μοιάζει να είναι τόσο ξένο το να μπορώ να διαλέγω ότι με ικανοποιεί και να βλέπω ταυτόχρονα στα μάτια αυτών που με νοιάζονται ότι αλήθεια συμβαίνει αυτό; Πως τελικά θα πάρω τη δόση ευτυχίας που μου αναλογεί αν με βαρύνουν σε κάτι τόσο απλό τόσα γιατί.; Και αν πράγματι οι άνθρωποί μου χάρηκαν με αυτήν μου τη εναλλακτική γιατί εγώ δεν το βλέπω.; Αναρωτιέμαι και νιώθω πως η πιθανότητα εγώ να προκάλεσα τη συγκεκριμένη στάση στα πράγματα, είναι σχεδόν βέβαιη . Ζαλισμένη στα ερωτήματα μου ο χρόνος με προσπέρασε και τον συναντώ να με περιμένει στον τερματικό σταθμό παρέα με την αγαπημένη μου φίλη.

Το βράδυ της Παρασκευής δεν προλάβαμε ούτε πολλά να κάνουμε ούτε πολλά να πούμε μα πιο πολλά να ακούσουμε η μία για την άλλη. Το Σάββατό μας ήταν πλούσιο από ζεστούς καφέδες σε πορσελάνινα λουλουδένια φλιτζάνια από τα σετ που η γιαγιά της είχε φυλάξει σε διάφορες γωνίες-βιτρίνες του σπιτιού. Πολύ ανακάτεμα, πολλές βουτιές και γλειψίματα δαχτύλων από δοκιμές πήξης των αρωματικών μαρμελάδων από μύρτιλα και νότες δυόσμου, βασιλικού, τζίντζερ ή ροζ πιπεριού. Ατελείωτες βόλτες ανάμεσα στην ώρα που μεσολαβούσε από το κρύωμα της μαρμελάδας και της αποθήκευσής της σε διάφανα βάζα με καρό κόκκινα, πράσινα, μπλε ή κίτρινα καπάκια. Φυσικά η εμφάνιση Ιταλίδας νοικοκυράς από κάποια επαρχία κοντά στα σύνορα με Γαλλία, δεν έλειψε. Λουλουδάτα μίντι, με στενή μέση και γυαλιστερά κουμπάκια φορέματα, σουέτ πλατφόρμες από βαθύ κόκκινο και μπλε δέρμα για καλλίγραμμες γάμπες και πετσετέ λευκές ποδιές με μπουκέτα λουλούδια για κέντημα στο στήθος μπροστά. Οι κουβέντες μας άστατες και άναρχη εναλλαγή σε θεματολογία από νωρίς το πρωί έως αργά το βράδυ. Μόνη αμαρτία, οι πασταφλόρες, τα κουτσομπολιά και η εφηβική μας διάθεση που δεν συνέπιπτε με τη γεμάτη υποχρεώσεις ζωή μας και τη σοβαρότητα που απαιτεί. Ωστόσο μήπως η ζωή έμοιαζε να έχει υποχρεώσεις και όχι απλά ημερήσιους μετασχηματισμούς που διαλέγαμε να τους βάζουμε την ταμπέλα της υποχρέωσης; Εξάλλου υποχρέωση δεν είναι ότι κάνω μόνο και μόνο επειδή πρέπει; Και αν μέσα στο πρέπει το θέλω έχει κρυφτεί από πίσω του, μήπως να του δίναμε μία ώθηση να βγει μπροστά και να εξαλείψει ότι μίζερο, αδιάφορο και ρουτινίστικο. Μήπως έχω υπάρξει ολοκληρωτική στον τρόπο που αγαπώ, μοιράζομαι ή δεν μοιράζομαι και σχεδόν φόβισα, εκβίασα και τελικά επέβαλα στους αγαπημένους μου τον τρόπο μου; Και μήπως ήταν τέτοια τελικά η επιρροή μου που σε αυτό τον ρυθμό και με αυτόν τον τρόπο συνήθισαν να με αντιμετωπίζουν οι καθημερινοί δικοί μου άνθρωποι ;

Όλα τα βράδια με αυτήν τη σκέψη αποκοιμιόμουνα και με αυτήν ξυπνούσα. Και παρότι πολλές φορές έμμεσα πλησίαζα με αυτή την ιδέα την κουβέντα μας ποτέ δεν έγινα ξεκάθαρη γιατί φοβόμουν πως η απάντηση που θα πέρνα θα ήταν αυτή ακριβώς: “Τώρα το κατάλαβες;”. Έτσι Κυριακή απόγευμα τώρα, έπειτα από ένα θερμό συφταγκάλιασμα, 2 χέρια με πάνινες τσάντες γεμάτες βάζα και πολύ περισυλλογή, επιστρέφω εκεί όπου χρόνια τώρα διάλεξα να ανήκω, στην οικογένεια που έφτιαξα. Δείχνοντας της πόσο καλύτερος άνθρωπος μπορώ να γίνω αν μου σταθούν στην απόφαση να μην επιβάλλω την παρουσία μου αλλά να  τη δηλώσω απλά απόλυτα και υπεύθυνα, τότε ίσως νιώσουμε όλοι μας πιο ελεύθεροι να αγαπήσουμε τις επιλογές μας και αγαπηθούμε περισσότερο γι΄ αυτές. Πάω να ξεκλειδώσω την πόρτα αλλά είναι ξεκλείδωτη. Οι αγαπημένοι μου δεν μου θυμώσαν, δεν ανυπομονούν λιγότερο αλλά μοιάζουν να περάσαν τόσο υπέροχα που νιώθω ήδη πως περίμεναν όσο τίποτα την παρουσία μου για να μοιραστούν μαζί μου τις στιγμές αυτές. 

AUTUMN 2021

Μακριά από, κοντά σε …..

Πεμπτη, 23 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Στο σημείο αυτόν τα βουνά φαίνονται πιο μεγάλα. Φαίνονται λες και είναι στο τέλος αυτού του δρόμου, το αδιέξοδό του. Οδηγούσα πάνω από 3 ώρες συνεχόμενα, τις 2 με μουσική την τελευταία με ήχο μόνο των τροχών στην άσφαλτο. Ήταν τραχεία από τα χιόνια και τις αλυσίδες που έσκαβαν με τον πάγο την επιφάνειά της. Ο καιρός ήταν απόλυτα μουντός και η μέρα ήσυχη και ασάλευτη. Ούτε αέρας, ούτε βροχή. Η σιωπηρή και άπνοη αίσθηση των πραγμάτων κάνει το κρύο να μοιάζει ακόμη πιο σκληρό και τσουχτερό. Είχα σταθεί ακουμπισμένη πλάτη, έξω στην πόρτα του συνοδηγού για τουλάχιστον 15 λεπτά και δεν περνούσε παρά μονό ένα αμάξι κάθε, 10 λεπτά. Είχα ανάγκη να καταλάβω την εποχή με το παραπάνω και το κρύο δεν με φόβιζε. Ύστερα από τόσο ζεστό καλοκαίρι , ήθελα να κάνω το κρύο φίλο. Σε αυτό το υψόμετρο, πάγωναν ακόμη και οι εκφράσεις στο πρόσωπο και τα μάτια γινόταν υγρά μα με δάκρυα στέρεα. 

Στο οροπέδιο τα πράγματα δε θα ήταν τόσο απόκοσμα. Δυο τρία πανδοχεία, μερικές σκόρπιες ξύλινες κατοικίες και χιλιάδες χρώματα από όσα άφησε πίσω του το καλοκαίρι και βρήκε στο διάβα του να διορθώσει σε νέους τόνους το Φθινόπωρο. Εκεί έξω από το αμάξι συλλογιζόμουν ποιος θα με γύρευε αλήθεια τις μέρες αυτές που θα έλειπα από την πόλη. Και ποιος άραγε θα μπορούσε να με γυρέψει ενώ για καιρό δεν με αναζήτησε όσο βρισκόμουν στον πολιτισμό. Εγώ; Εγώ θα ποθούσα να με γυρέψει κανείς απ’ όσους έχω καιρό να δω και να μιλήσω ; Κάποιους πολύ λίγους σκέφτηκα. Κάποιοι από αυτούς λείπουν ήδη καιρό. Κάποιοι μείναμε μαζί για τόσο λίγο! Ένα ξαφνικό παγωμένο αεράκι διαπερνά το πουλόβερ μου και φτάνει στο δέρμα μου. Πόσο αγαπώ αυτό το τεράστιο, χοντρό, αφράτο και μακρύ πουλόβερ μου. Έχει τα χρώματα του φθινοπώρου όλα πάνω του. Μπεζ, καφέ, τζίντζερ, κανελί και απεικονίζει το κεφάλι μπρος και πίσω το σώμα μιας τίγρης η λιονταριού νομίζω. 

Μου το χάρισε όταν ήμουν έφηβη, γύρω στα 13 μου. Το είχα δει τυχαία σε ένα από τα συρτάρια της που ήταν γεμάτα εκπλήξεις. Η λατρεία μου για τα ρούχα είχε αρχίσει να διαφαίνεται νωρίτερα ακόμα και εκείνη συνέπασχε μαζί μου καθώς ήταν ίδια στα γούστα της άλλοτε. Είδε όλον τον ενθουσιασμό μου να γίνεται λαχτάρα στα μάτια μου και έτσι απλά μου είπε, “παρ’ το!”. Με αγάπαγε νομίζω και ήμουν το κορίτσι που δεν είχε με έναν τρόπο. Θα μπορούσε να ήταν η παρέα μου σε αυτό το ταξίδι. Θα μπορούσε το ταξίδι να ήταν σε εκείνη. Δεν ξέρω αν θα με αναζητούσε ποτέ αλλά εγώ θα ήθελα πολύ να ξανασυναντηθούμε. Ήταν υπέρλαμπρες οι στιγμές μαζί της, ήταν δώρα. Ήταν μικρά μαμαδίστικα παραστρατήματα γιατί έμοιαζε να’ χει ρόλο προστάτιδας και κολλητής. Πιστεύω πως θα χαιρόταν πολύ αν με έβλεπε να φοράω το πουλόβερ της, όπως και αν ήξερε ότι τη φέρω στη μνήμη μου, που και που. Θα χαμογέλαγε θαρρώ πως αν έβλεπε πως το πουλόβερ της ήταν το total look μου για σήμερα, μόνο με ένα σετ μάλλινες καφέ πλεκτές ψηλές ως το γόνατο κάλτσες και μποτάκια δερμάτινα με τρακτερωτή σόλα και τακούνι, σε καφέ ταμπά δέρμα. 

Γυρνάω πίσω στο κάθισμά μου. Τα τζάμια έχουν όλα θολώσει και περιμένω. Μόλις έχω ορατότητα βάζω τη μηχανή μπροστά και ξέρω. Ξέρω πως στο επόμενο ταξίδι θα πρέπει ο προορισμός μου να είναι οι άνθρωποι που υπήρξαν δέσμες φωτός για μένα και εγώ χρωστάω να ανταποδώσω με ευχές προς τον Θεό για εκείνους. Θα έχω φτάσει πριν να νυχτώσει και θα προλάβω , σκέφτομαι, να δω τον έναστρο ουρανό καθώς τα σύννεφα πάνε σ΄ άλλα ταξίδια από μένα κι έτσι να στείλω στ’ αστέρια προσευχές που θα’ βρουν το πρωί νωρίς τους άνθρωπος που αγαπώ.

AUTUMN 2021

Από εχθές ακόμη, μέρα των γενεθλίων σου……

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Σ’ ακούω αγαπημένε μου. Σ’ ακούω πάντα με δέος αλλά όχι συχνά. Μόνο τότε που έχω ανάγκη το συναίσθημα να με πλημμυρίσει και να θυμηθώ πως είμαι άνθρωπος και νιώθω. Όταν όμως νιώθω ευάλωτη και φοβάμαι πως κατακλύζοντας με το συναίσθημα, θα σπάσω και θα αποκινητοποιηθώ απέναντι στον στόχο που η καθημερινότητα μου επιβάλει ώστε να μπορώ να προχωρήσω και να αντιμετωπίσω την ματαιοδοξία, τότε δεν ακούω τη μουσική σου.

Κάθε φορά που τραγουδάς κάποιο από τα ποιήματά σου, καταλαβαίνω πως ήσουν πρώτα παθιασμένος άνθρωπος και μετά τραγουδοποιός. Κάθε στίχος μιλάει στην γλώσσα της ψυχής μου και όχι μόνο της δικής μου φαντάζομαι. Πόσο αλήθεια υπέροχη σύμπτωση μπορεί να είναι το γεγονός πως συντονιζόμαστε παραπάνω από αρκετοί άνθρωποι στον κόσμο στο ρυθμό που ακολουθεί η ψυχή του καθενός από εμάς. Αυτό νομίζω δίνει αξία στον καλλιτέχνη. Το γεγονός πως μας ενώνεις εν αγνοία σου. Προκαλείς τις ενέργειές μας και εκείνες πιστεύω πως ως σαν μία ενέργεια γίνεται πάλι πηγή έμπνευσης για να δημιουργήσουμε τέχνη, όνειρα, δεσμούς, επλίδα. 

Μικραίνω τόσο δίπλα σου τώρα που ακούω τη φωνή σου να χρωματίζει τα κύτταρα της οντότητάς μου, ενώ η μαγεία σου περπατάει σε κάθε γωνιά του σπιτιού μου, διαπερνώντας τοίχους και πόρτες  και οι νότες σου κάθονται στους ώμους μου σαν άγγελοι. Ο τρόπος που τραγουδάς μοιάζει με σιγανή βροχή φθινοπώρου που ποτίζει αργά και κρατάει υγρό για μέρες το χώμα. Είσαι πότε σαξόφωνο, πότε βιολί και πότε πιάνο, αγαπημένε μου συνθέτη. Είσαι ο πρώτος μου χειμωνιάτικος απογευματινός περίπατος στη Νέα Υόρκη που μυρίζει παλαιοπωλείο και πίσσα και όλοι οι υπόλοιποι περίπατοι με εκείνον, ξέρεις, στα σοκάκια της Μονμάρτρης. Είσαι η μόνιμη επιστροφή μου πίσω στο νησί μας. Με μεταμορφώνεις στο πιο όμορφο πλάσμα κάθε φορά που προκαλείς την εσωτερικότητά μου και μου δίνεις λίγο από τη δόξα σου κάθε φορά που ψιθυρίζω τη μελωδία σου. Είσαι ο Λεονάρντο του δικού μου πορτρέτου. Πάντα μελαγχολική και πάντα σε εγρήγορση να πατάξω την μελαγχολία μου. Έτσι φαντάζω σαν σιγοτραγουδώ τους στίχους σου. Μπορώ με τη μουσική σου να ταξιδεύω όποτε θέλω μέσα στα δωμάτια του μυαλού και να γνέφω στα φαντάσματα που βρίσκω εκεί πως όσο σε κατανοώ δεν τα φοβάμαι και ας υπάρχουν. Με σένα θυμάμαι πως μπορούμε να είμαστε πάντα ατελείωτα ερωτευμένοι με ότι αγαπήσαμε πάρα πολύ, μα πάρα πολύ.

Σήμερα σε ακούω μόνη, αποκλειστικά μονάχη στο δωμάτιο, μισοκαθισμένη στην άκρη της  ψηλής καρέκλας , με το ένα πόδι να στηρίζεται και το άλλο κόντρα στο ξύλινο πάτωμα, φορώντας τις αγαπημένες μου σουέτ σκούρες μπλε γόβες και τη γνωστή μπλε καμπαρντίνα μου, σφιχτή στη μέση για να μείνουν ψηλά στο λαιμό όλες οι αισθήσεις και να προσπαθήσω να δω κατάματα την αλήθεια μου όπως με το ύφος σου επίμονα έλεγες πως έκανες κι εσύ.

Υ.Γ.. Από εχθές μέρα των γενεθλίων του Λέοναρντ Κοεν μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράψω για εκείνον μέσα από τη δική μου ματιά. Σήμερα η ανάγκη έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Όμως επίσης σήμερα διαπίστωσα πως 21/9 είναι τα γενέθλια του. Δεν το ήξερα ποτέ. 

Σε ευχαριστώ που με εμπνέεις, Λέοναρντ!

AUTUMN 2021

Ποιος είπε πως οι γόβες φαίνονται υπέροχες στα πόδια μιας γυναίκας αν ............;

 Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Περνάω με το αμάξι ακριβώς έξω από το αγαπημένο take away cafe της περιοχής μου και καθώς η όρεξη μου για έναν cold brew καφέ προκαλεί τον ουρανίσκο μου, στρίβω επιτόπου 180 μοίρες το τιμόνι και προσγειώνομαι στο πάρκινγκ του καταστήματος. Μόλις αράζω το αμάξι και τραβάω με αποφασιστικότητα το χειρόφρενο, ρίχνω μια ματιά δίπλα μου στη φανταχτερή χάρτινη κίτρινη συσκευασία με φαρδιά, μαύρη σατέν κορδέλα και ξανασκέφτομαι αν πρέπει να παρατείνω την αγωνία μου για λίγο ακόμη. Ένα γρήγορο πέταγμα μπρος και ένα πίσω, λέω στον εαυτό μου, και πριν προλάβω θα είμαι με τον καφέ στο σαλόνι μου και θα ξετυλίγω την έκπληξη που επιφύλασσα καιρό στον εαυτό μου. Εγώ ο αποστολέας του, εγώ και ο παραλήπτης. 

Επιστρέφω στο αμάξι με τον καφέ στο χέρι, την καρδιά στα πόδια και το μυαλό εξατμισμένο, άδειο, αμέτοχο. Ίσως οδηγώ ανεύθυνα από ενθουσιασμό αλλά λιγότερο νευρικά. Φτάνω. Ανοίγω την πόρτα, κατεβαίνω αργά και υπνωτισμένα από το αμάξι, κλείνω παράθυρα, βάζω σε κλείδωμα την κεντρική ασφάλεια και τραβάω με κατεύθυνση την πόρτα του συνοδηγού. Στο στήθος μπροστά με αντίσταση το μπράτσο μου, ισορροπώ χαρτοσακούλα με φρούτα, 2 φακέλους από το ταχυδρομείο και φυσικά ένα τσακισμένο πια με καφέ πλαστικό ποτήρι. Τραβάω με το μικρό δάχτυλο το χερούλι και δεν ανοίγει. Σκέφτομαι πως δεν έχω αρκετή δύναμη με το συγκεκριμένο δάχτυλο, αφήνω τoν καφέ στο δάπεδο και προσπαθώ με όλα, αλλά τίποτα. Τί ακριβώς συμβαίνει, αναρωτιέμαι; Ποιο ξωτικό του σύμπαντος παρατείνει κι άλλο την αγωνία μου; 

Κάπου, κάπου ένα παράξενο, παιχνιδιάρικο ξωτικό που έχω πλάσει με τη φαντασία μου για να απαντάει στα υπαρξιακά μου ερωτήματα, κάνει θεαματική είσοδο στη ζωή μου. Και σε άλλων τη ζωή φαντάζομαι, για να μην πω πως είμαι βέβαιη. Τότε ακριβώς καταλαβαίνω πως σήμερα είναι η μέρα αυτή. Εκείνη τη στιγμή που το μυαλό μου πήρε αποστάσεις από τον κόσμο μου, το ξωτικό ήταν που είχε τρυπώσει και αράξει μέσα του. Με τον τρόπο μου του έκανα ανοιχτό κάλεσμα. Εκείνο δελεάζεται από τους επιρρεπής και τους ευάλωτους και βρίσκει την ευκαιρία να τους εμπαίξει. Πάντα γίνομαι ευάλωτη εξ αμελείας από ιδιοσυγκρασίας. Η αγωνία με ακινητοποιεί, το άγχος με κάνει δυσλειτουργική, το άγνωστο με αφοπλίζει, τότε είναι που χάνεται ο αυτοέλεγχος και αυτό συνέβη μόλις. Κάτω από το ζωηρό κίτρινο περιτύλιγμα, μέσα σε ένα απόλυτα σκληρό, ορθογώνιο πακέτο βρίσκονταν μάλλον το πρώτο μου βιβλίο και εγώ απλά δεν μπορούσα να το καμαρώσω, να το μυρίσω, να το φυλλομετρήσω σαν βεντάλια που εκτοξεύει το άρωμά του στα ρουθούνια μου. Κλειδιά πάνω στο τιμόνι, το αμάξι κλειδωμένο και τα κλειδιά του σπιτιού κλειδωμένα και εκείνα μέσα. 

Εγώ απ’ έξω με τη μούρη κολλημένη στο τζάμι για αν διαπιστώσω την τραγική μου ειρωνεία. Πετάω από πάνω μου το αμάνικο, ζακάρ, κίτρινο τιρκουάζ μακρύ ως τον αστράγαλο γιλέκο και μένω με το μικροσκοπικό μπεζ, λίκρα στράπλες φόρεμά μου, πάνω στα μπεζ λουστρίνι άβολα για τι στιγμή πέδιλα. Νιώθω για λίγο απελευθερωμένη και σέξι αλλά καθόλου τυχερή. Ουτε άτυχη όμως.

Έναν ολόκληρο χρόνο περίμενα να φτάσει στα χέρια μου η πρώτη μου έκδοση και είχα την ευλογία να σκεφτώ πόσο ευγνώμων νιώθω για εμένα. Δεν το έχω κάνει ποτέ. Πάντα το δώρο έρχονταν ως προφανές αποτέλεσμα μιας συμπτωματικής προσπάθειας. Πάντα το ξετύλιγα γρήγορα, γρήγορα το απολάμβανα και γρήγορα υποβάθμιζα τη σημασία του λησμονώντας τη διαδρομή για να το αποκτήσω. Το δώρο που έρχονταν από κάποιον αγαπημένο ή θαυμαστή είχε κερδηθεί μέσω του θαυμασμού ή της εκτίμησης που κάποιος ένιωσε για έμενα. Το δώρο που έκανα εγώ στον εαυτό μου είχε προσφερθεί ύστερα από προσπάθεια σκληρής δουλειάς, αποταμίευσης και αυτοσυγκράτησης σε ότι ευτελές θα μου προκαλούσε πρόχειρα το ενδιαφέρον. Τώρα συλλογίζομαι πως πριν τα μάτια μου θαυμάσουν το εξώφυλλο θα πρέπει εγώ να υποκλιθώ στο εσωτερική κατάθεση ψυχής για το περιεχόμενό του. Ποιος είπε πως οι γόβες φαίνονται υπέροχες στα πόδια μιας γυναίκας αν εκείνη δεν προσπαθήσει να τις περπατήσει σωστά όσο ψηλές και άβολες αν είναι. Ένα φθινοπωρινό αεράκι πάγωσε για λίγο το βρεγμένο κορμί μου και μια ανακούφιση ξεπήδησε από το στέρνο μου μπροστά και σκορπίστηκε με μεγαλοσύνη σε όλον τον κόσμο.

AUTUMN 2021