Δευτέρα χωρίς φρένα

 Δευτέρα 4 Οκτωβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας πορτοκαλοκολοκύθας και φιλόπτωχης

Μέρα ψυχρή, πλούσια σε αέρα και ήλιο. Μόλις έκατσα στο γραφείο με έναν τριώροφο καφέ macchiatto και το νέο μου εύρημα: μία πλάκα σοκολάτα γάλακτος με ολόκληρα κομματάκια φιστίκια Αιγίνης. Παλιά, στα πρώτα εργασιακά μου χρόνια και για αρκετά μετά, αυτό ήταν το πρωινό μου. Καφές με μια ολόκληρη πλάκα σοκολάτα γάλακτος. Πεντακόσιες θερμίδες με το καλημέρα σας αλλά δε με ένοιαζε. Τότε μπορούσα να απολαμβάνω γεύσεις με θερμίδες χωρίς κανένα ίχνος αμαρτίας. Σήμερα λοιπόν σκέφτηκα να κάνω μια ένεση ενέργειας πρώτου   με πνίξει η δουλειά.

Μια πρώτη δαγκωνιά, μια γερή πρώτη γουλιά καφέ και ένα γαργαλητό στους σιελογόνους αδένες, ερεθίζει τα ακροδάχτυλά μου και το πληκτρολόγιο παίρνει φωτιά. Έτσι κάπως θα μου άρεσε να φλερτάρουν τα δάχτυλά μου με τα πλήκτρα ενός κερασί, ξεθωριασμένου, ξύλινου, vintage πιάνου σε ένα jazz bar στην μακρινή πολιτεία της Μασαχουσέτης, κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα. Εγώ φοράω ένα μεταξωτό μπλε puffer φόρεμα παλτό, φουντωτό με ουρά που σέρνεται πίσω από το σκαλιστό σκαμπό του πιάνου με ένα μόνο κουμπί στη μέση ακριβώς στο ύψος του οφαλού, χρυσό, που μοιάζει με άνθος τριαντάφυλλου. Μπροστά όλο ανοιχτό και από μέσα ξεχωρίζει η καπιτονέ, χρώματος χρυσόμυγας φόδρα του. Εσωτερικά ένα ξεθωριασμένο μαύρο κολάν, διάφανο από τη φθορά του χρόνου και της χρήσης, έχει γίνει σχεδόν γκρι σκούρο και από πάνω ένα μαύρο κορμάκι με βαθύ ντεκολτέ από δαντέλα προδίδουν τη φτώχια της καλλιτέχνιδας που συνδυάζεται ιδανικά με την απαραίτητη καπατσοσύνη της ξεζουμίστριας χαριτωμένης τραγουδιστριούλας, άσημης μεν προικισμένης  δε με χορδές αηδονιού. Παίζω έναν σκοπό νοσταλγικό μα και αισιόδοξο και με το ένα φρύδι ανασηκωμένο και το ένα πόδι λάγνο στο πλάι, προσκαλώ κάποιον κύριο από τους θαμώνες που θα με συνοδέψει με την στοναρισμένη φωνή του στο πιάνο αλλά και με την βαθιά του τσέπη σε κάποια ακριβή μπουτίκ για ένα ακόμη φανταχτερό πανωφόρι σαν το μεταξωτό που κρύβει για σήμερα την ανέχειά μου. Όμως είμαι τόσο σίγουρη για τη θεσπέσια φωνή μου, το πολλά υποσχόμενο βλέμμα μου και για τα μακριά μου δάχτυλα που ξέρω καλά πως για αρκετά ακόμη σόλο, θα είμαι The Queen of Jazz at Massachusetts State.

Με τη δεύτερη δαγκωματιά και μια γενναία δεύτερη γουλιά καφέ, ένα μούδιασμα στις ρίζες των μαλλιών μου και μια αλληλουχία συστολών και διαστολών του δέρματός μου, διεγείρουν τον λόγο μου και η διαπραγματευτική μου μανία βρίσκει απροετοίμαστους και σε στάση προσοχής τους πελάτες μου. Ετσι έχω μεταφερθεί σε ένα ατελιέ, σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους του Μιλάνο, στα μισά της δεκαετίας του 1980. Είμαι καταξιωμένη σχεδιάστρια μόδας και απευθυνόμενη στους συνεργάτες βοηθούς μου ανακοινώνω πως σε είκοσι μέρες ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα μόδας θα λάβει χώρα σε ιστορικό χώρο της περιοχής. “Εμπνευσμένες δημιουργίες μας θα μπορέσουν με τον κατάλληλη οργάνωση και το σωστό σχεδιασμό να αναδειχτούν και να μας αναδείξουν”, του εξηγώ. Είμαι ιδιαίτερα κινητική και επιβλητική σε ύφος, γεμίζω τον χώρο με τις βιαστικές και σκληρές σε ένταση κινήσεις μου, μέσα στην ολόσωμη δερμάτινη ταμπά φόρμα μου και τα πανύψηλα, μυτερά, ίδια σε χρώμα και ύφος μποτάκια με χρυσά τρουκς και φερμουάρ. Από μέσα ένα πολύ στενό λευκό, μακό T-Shirt και λευκοί κοκάλινοι μεγάλοι κρίκοι στ’ αυτιά. Το προσωπικό μου με κοιτά εκστασιασμένο με μια μικρή μόνο δόση ήπιας, δημιουργικής ανησυχίας αλλά ταυτόχρονα με ένα απίστευτο κύμα υποστηρικτικής διάθεσης μου γνέφει συνεχώς  την εμπιστοσύνη τους. Εγώ καταλαβαίνω πως έχω να κάνω με στρατιώτες που είναι έτοιμοι να μπουν στη μάχη και να τα δώσουν όλα και έτσι φροντίζω να κανονίσω μια υπέροχη βραδιά φαγητού και κοκτέιλ στο πιο διάσημο στέκι parties στην πόλη. Με ένα μόνο τηλέφωνο, η φανταστική μου διασύνδεση με βοηθάει να κανονιστούν γρήγορα τα πάντα. Σπρώχνω μια κρεμάστρα με δεκάδες ρούχα προς τους συνεργάτες και τους φωνάζω “Διαλέξτε! Σήμερα θέλω να ξεδώσετε μέσα σε μία υπέροχα όμορφη εμφάνιση. Από αύριο σηκώνουμε μανίκια!”. Επικρατεί ενθουσιασμός και νιώθω να με αποθεώνουν. Αυτό χρειάζομαι τελικά και η έμπνευση θα με κατακλύσει, είναι σίγουρο.

Στις τελευταίες δαγκωνιές σοκολάτας αλλά στις πολλές ακόμη καφέ, νομίζω πως έχω εκπληρώσει το στόχο της μέρας μου. Θα χρειαστεί μόνο να διακτινιστώ για μία ακόμη φορά στον κόσμο που βρίσκεται εκεί που εγώ διαλέγω να ανήκω. Ετσι καταπίνοντας το τελευταίο πηχτό σοκολατένιο υπόλοιπο σοκολάτας μέσα στο ζεστό μου στόμα, νιώθω πως μόρια σοκολάτας μεταγγίζονται σε όλο μου το κορμί και αυτό ακριβώς είναι που μου δίνει τον αέρα της χορεύτριας δρόμου δίπλα στον ποταμό Oder στην πόλη Wroclaw της Πολωνίας. Εκεί………. Εκεί είναι που καλούμε να συμμετέχω σε μια βαρετή αν και μάλλον χρήσιμη παρουσίαση σχετική με το επενδυτικό μέλλον της εταιρίας. Και ενώ η μέρα έχει ως τώρα φύγει φανταστικά γρήγορα και νιώθω συνεπαρμένη, δυνατή και ελεύθερη για να βγω στο δρόμο που οδηγεί στον πραγματικό κόσμο της αληθινής ζωής πρέπει να περιμένω για λίγο ακόμη πρέπει. “Τι είναι λίγο ακόμη πρέπει;” σκέφτομαι, “μπροστά στα τόσα θέλω που πια με θάρρος αναγνωρίζω”.

AUTUMN 2021

Μαμαδοκολοκυθόπιτα του Οκτώβρη μας

 Παρασκευή 1 Οκτωβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας πορτοκαλοκολοκύθας και φυλλόπτωσης

Ανοίγω την πόρτα και την βλέπω μπροστά μου με μία τεράστια πορτοκαλί κολοκύθα.“Μηνας Halloween”, του λέω. “Μου την έφερες να ξεκινήσουμε να κάνουμε το ντεκόρ του μήνα”, του λέω, “δεν είναι όμως λίγο νωρίς;” συνεχίζω. “Τι λες παιδί μου!”, μου απαντά σαστισμένος ο πατέρας μου, “Τι χαλουντίν και κολοκύθια μου λες;”. Να τα πάλι τα κολοκύθια σκέφτομαι, αλλά πράσινα αυτά, τα μικρά, που γίνονται και ωραία βραστά με λαδολέμονο. Και πριν προλάβω να καταλάβω, μου ακουμπάει στον πάγκο της κουζίνας την πελώρια, γυαλιστερή, πορτοκαλί κολοκύθα. Στα επόμενα λεπτά με συνοπτικές διαδικασίες μου εξηγεί πως προφανώς είναι η εποχή της κολοκύθας “αλά ελληνικά” και πως η λατρεμένη μου μητερούλα θα φτιάξει την πιο φανταστική γλυκιά κολοκυθόπιτα. Από πίσω η μάνα μου, κουνάει κεφάλι, χέρι, πόδι, με ύφος περιπαιχτικό, τύπου αν δεν φτιάξουμε τώρα γλυκιά κολοκυθόπιτα πότε θα φτιάξουμε. Με μία σακούλα ακόμη στο χέρι, μπαίνει και “αναπαύεται” στην εξαιρετικά άβολη κατ΄ εκείνη, ψηλή καρέκλα-σκαμπό της κουζίνας μου. 

Σε δευτερόλεπτα γκρινιάζει που το τραπέζι-μπαρ στο σπίτι μου, είναι το πλέον ακατάλληλο για πίτες και άνοιγμα φύλλου, που ενώ η ώρα πήγε 10:00, πολύ περασμένη κατά τη γνώμη της, εγώ φοράω ακόμη τις πιτζάμες μου και πως έτσι συμβαίνει και με τα παιδιά μου τα Σαββατοκύριακα αν και δε θα έπρεπε, άλλο που εγώ έχω ξυπνήσει από τις 06:45, να ετοιμάσω και να προλάβω όσα η μέρα μου επιφυλάσσει αλλά φυσικά……… δε θα ήταν μία κανονική μαμαδοεπίσκεψη αν δεν περιελάμβανε όλο αυτό τον τόσο κλασικό, οικείο και σχεδόν αναπάντεχα εθιστικό μονόλογο για όποιον τον έχει συνηθίσει. Στο εν το μεταξύ και ενώ φαινόταν πως η κουβέντα θα τραβούσε με κάποια δική μου αντίδραση και μετά λόγο αντίλογο για καμιά ώρα ακόμη, η μανούλα με εκπλήσσει ρωτώντας μου πότε ψώνισα αυτές τις υπέροχες πιτζάμες. Με απροσδόκητη χαρά ζωγραφισμένη στα χείλια και τα μάτια μου και με ανασηκωμένα φρύδια, της απαντάω σούπερ ορεξάτη. Οχι μονάχα γιατί οι πιτζάμες μου ήταν αριστούργημα και εγώ εξαιρετικά περιφανή για την τόσο εύστοχη επιλογή μου αλλά προπάντων γιατί θα ήμουν φανταστικά ενθουσιασμένη αν η γυναίκα που με έφερε στον κόσμο δεν είχε αποφασίσει να νοιάζεται λιγότερο για τη φινέτσα και τον αέρα που έφερε σα νέα και μπορούσε να κάνει τόσο γλυκιά, μεταξωτή σε γεύση και πικάντικη στις νότες κορυφής της όσο η κολοκυθόπιτά της, την τόσο περιορισμένη σε υποχρεώσεις αυτή περίοδο της ζωής της. 

Στις μπεζ boho πιτζάμες μου με ζακάρ πουκάμισο με πλεκτά μικροσκοπικά κουμπάκια για επάνω και πλεκτό, με ίδιο ζακάρ ζωνάκι και δαντελίτσα στο τελείωμα σορτσάκι για κάτω, νιώθω να βρίσκομαι σε κάποια παραδοσιακή πατισερί σε κάποια επαρχία του νότου. Εκεί έχω βρεθεί παρέα με τη μαμά μου για ένα μοναδικό 3ήμερο μονάχα για τις δυο μας. Φιλοξενούμαστε σε μια αγροικία που διαθέτει σε περιορισμένο αριθμό επισκεπτών, για μερικές μόνο νύχτες και μέρες, μια τροφαντή και πεπειραμένη ζαχαροπλάστισσα, ώστε να εξοικονομήσει λίγα χρήματα απαραίτητα για να κάνει την τέχνη της επάγγελμα. Με μαγειρικό ζήλο, σκορπάει αρώματα κανέλας, γαρίφαλου και γλυκιάς βανίλιας Μαδαγασκάρης σε όλο το κτήμα της. Στο αίθριο κιόσκι πίσω από το ζεστό  κεραμυδοπορτοκαλί της σπιτάκι έχει στήσει το εργαστήριο της και μελώνει με γλυκά, μερακλίδικα εδέσματα τους ουρανίσκους και τις καρδιές των επισκεπτών της. Έτσι και εμείς με τη μητέρα πίνουμε ένα φλιτζάνι μόκα συνοδευμένο από γλυκιά κολοκυθόπιτα με κρέμα σκούρα πορτοκαλί, καρύδια και κανέλα και μιλάμε για ρούχα, αρώματα, διακόσμηση και ομορφιά. Μόνο ομορφιά αξίζει στις κουβέντες μάνας και κόρης. Εκείνη τυλιγμένη μέσα στην πλούσια μοχέρ πορτοκαλορόζ ζακέτα της και εγώ στο βελούδινο, κολοκυθί, ανάγλυφο κιμονό μου, απολαμβάνουμε τα κίτρινα-κόκκινα πλατάνια πριν χάσουν τα φύλλα τους και τολμάμε αγκαλιές που δεν έπρεπε να λείπουν ποτέ.

Η κολοκυθόπιτα έχει μοσχομυρίσει έξω από την πόρτα του σπιτιού μου και έχει με αυθάδεια διαπεράσει όλες τις πόρτες της γειτονιάς. Η μαμά φέρνει το ταψί στον γρανιτένιο παγωμένο πάγκο της κουζίνα μου και εγώ πάνω από το ταψί κάνω αρωματοθεραπεία και τη λατρεύω, απλά τη λατρεύω. Για τη μάνα μου μιλάω.

AUTUMN 2021

Με την πόρτα του μυαλού ανοιχτή στην απόδραση

Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Σε σανίδα το σώμα, το κεφάλι σε ευθεία με τη σπονδυλική και τα μάτια μου κοιτάνε πότε το πάτωμα και πότε τα χαϊμαλιά μου που κρέμονται πολλά από τον λαιμό μου. Περισσότερο εκείνο το μαύρο μαργαριτάρι που κάνει παιχνίδια με το φως. Για να μη βαριέμαι παίζω. Κλείνω το ένα μάτι και το μαργαριτάρι βρίσκεται αριστερά μετά κλείνω το άλλο και μετακινείται δεξιά και ξανά πάλι εναλλάξ. Κάνοντας γρήγορα την εναλλαγή, το μαργαριτάρι γίνεται εκκρεμές και τελικά μοιάζει με γκρι μεταλλική γραμμή που ταλαντώνεται μπρος στα μάτια μου. Αργά μου υπνωτίζει τις αισθήσεις, το σώμα μουδιάζει στη συγκεκριμένη στάση και συνεχίζει να προσπαθεί αλλά τώρα πια χωρίς να το ξέρει.

Σε ανάσκελη στάση το κορμί, τεντωμένο απόλυτα, έτοιμο να καμφθεί μπροστά σε επαναλήψεις και το βλέμμα ψηλά κοιτάει ευθεία τον ουρανό. Ο ουρανός καταγάλανος γεμάτος με σγουρά συννεφάκια τα οποία σχηματίζουν ότι φιγούρες τραβάει η όρεξη σου. Μα το εντυπωσιακό είναι στην κίνηση, πόσο γρήγορα δηλαδή αφήνουν το οπτικό μου πεδίο που περιορίζεται σε κλίμακα παραθύρου. Το ένα διαδέχεται γοργά το επόμενο και μοιάζουν με τουρίστες που περιμένουν να πάρουν το πλοίο της γραμμής για τον επόμενο προορισμό. Πάνε τόσο γρήγορα που νομίζεις ότι το ένα θα πέσει επάνω στο άλλο σε δυνατή πρόσκρουση και θα προκαλέσουν λευκό συννεφο-χαρτοπόλεμο που θα καλύψει σα χιόνι όλη την πλάση. Στην αίθουσα που βρίσκομαι πιθανόν να υπερκαλυφθούμε από τα λευκά κομματάκια και ίσως κινδυνέψουμε να πνιγούμε από ασφυξία. Αλλοτε πάλι νομίζεις πως από βιασύνη θα ενωθούν και η τόση τους πυκνότητα να φέρει ένα σκούρο συννεφάκι που θα προκαλέσει μια δυνατή βροχή, σαν καταρράκτης που τόσο πολύ θα δροσίσει το διψασμένο μας κορμί. 

Σε πλάγια πλήρη διάταση του ενός χεριού και ποδιού και στήριξη στην άλλη πλευρά των δύο άκρων. Σε στάση υπομονής εμφανίζονται όχι μία αλλά τριγύρω από εμένα πολλές σαν εμένα, Περικυκλώνομαι από τα είδωλά μου και ενώ μετράω τα λεπτά που θα απαλλαγώ από το βαρετό πάντα για εμένα πρόγραμμα γυμναστικής, με γλιτώνουν με ένα τρόπο μια ώρα αρχύτερα, η μπροστά μου, η πίσω και οι πλαϊνές μου. Καθρέφτες ολόγυρά μου και ο καθένας μοιράζεται το είδωλό του με τον άλλο και όλοι μαζί μοιάζουν με τάγμα μισθοφόρων που είναι έτοιμοι να με υπερασπιστούν. Με τις άκρες των ματιών μου πιάνω τον εαυτό μου να παλεύει από λίγο στον κάθε καθρέφτη και φαντάζομαι πως διαφορετικά μέρη του εαυτού μου κλέβουν λίγο αντοχή για να αποσυμφορήσουν τον πυρήνα.

Επιλέγω να φορώ ολόσωμη λίκρα, μαύρη ελαστική φόρμα με αθλητικές τιράντες ανοιχτές αρκετά πίσω, μαύρο γυαλιστερό φερμουάρ μπροστά και τα μαλλιά άστατα πιασμένα πάνω ψηλά με τσουλούφια που μαρτυρούν ιδρώτα, κούραση, απόγνωση. Τραβάω με δύναμη την εκατό κιλά πόρτα όπως μου φαίνεται ετούτη τη στιγμή και με βήμα ελαφρύ σχεδόν αιωρούμενο φτάνω στο αμάξι και συνειδητοποιώ πως με λίγη απόσπαση στο ασυνείδητο η πραγματικότητα αλλοιώνεται και απλουστεύεται.

                                                               AUTUMN 2021 

“Στα σύνορα της νύχτας”........“Before Sunrise”

 Τεταρτη 29 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

“Στα σύνορα της νύχτας”. Έτσι λεγότανε η αγαπημένη μου ραδιοφωνική εκπομπή. Πάνε χρόνια ωστόσο από τότε. Αλλά μου καρφώθηκε τόσο αυτή η φράση σήμερα πριν το ξημέρωμα. Αγαπημένη ταινία επίσης. “Before Sunrise”. Τυχαίο ή απλά αθεράπευτα ρομαντική; Αθεράπευτα ρομαντική. Αυτή είναι η αλήθεια. Ρομαντική και ονειροπαρμένη.  Ασύμβατη η φάση μου με τη σύγχρονη πραγματικότητα και επαναστατική θα έλεγα. Δε νομίζω να μπορέσω να αλλάξω ποτέ για να ταιριάξω κάπως, σκέφτομαι. Απεναντίας αυτό το σκοτεινό μοβ σκούρο με ελάχιστο λιλά στο βάθος, μια ιδέα ανοιχτό μπλε και υποκίτρινο πιο πίσω που κρύβει μια υποψία της ημέρας που θα ξημερώσει, μου εξάπτει περισσότερο ακόμη τη φαντασία. Και όλα αυτά ενώ μόλις άνοιξα τα μάτια μου για να κλείσω το παράθυρο που ξέχασα από βραδύς και μου πάγωνε το αίμα κυριολεκτικά.

Από το παράθυρο μπήκε λοιπόν όλη η μαγεία και ξεχύθηκε μπρος στα μάτια μου. Αστραπιαία στάλθηκε ρεύμα στα πιο ευαίσθητα εγκεφαλικά μου κύτταρα και έμεινα εκεί ασάλευτη να κοιτάζω. Γρήγορα στο νου ήρθαν χρώματα και αρώματα. Ψεκάζω μάλιστα λίγο από το αγαπημένο μου άρωμα τσάι, καραμέλα, πιπέρι, για να ξυπνήσω μνήμες και αισθήσεις μπας και ανοίξει το μάτι με την προοπτική μιας πολλά περισσότερο υποσχόμενης μέρας για σήμερα από ότι εχθές. Νιωθω να με κατακλύζει μια αίσθηση ευλογίας που καταφέρνω να νιώσω κάθε λεπτό της ημέρας μου και που οι αφορμές για εμένα είναι τα πιο απλά πάντα, απειροελάχιστης για τους περισσότερους σημασίας πράγματα. Βέβαια όλο αυτό είναι κάποιες φορές δίκοπο μαχαίρι  καθώς το συναίσθημα μπορεί να σε παρασύρει σε αυταπάτες χωρίς επιστροφή. Νομίζω όμως πως είναι σίγουρα χειρότερο να σε πλανέψει η λογική. Εκεί ο νόμος της ανακρίβειας των  ανθρώπινων πράξεων και σκέψεων μπροστά στην τρομακτική ακρίβεια του σύμπαντος  που στην τροχιά του κινούνται όλα μαγνητικά με γραμμικότητα μπορεί να σε φέρει προ τετελεσμένων. Ακόμη βέβαια και στον συμπαντικό αυτό άπειρο είναι κρυμμένη συχνά μια έκπληξη με ορμή εκρηκτική. Ένας αστεροειδής φτάνει μόνο να βγει από την τροχιά του και τίποτα δεν μπορεί να ανατρέψει την πορεία του. Κάπου εκεί ο αυτοέλεγχος είναι παραμύθι και ο μύθος του εξορθολογισμού των πάντων ξεκινά να γράφεται με χρυσά γράμματα.

Πολλές φορές θα ευχόμουνα να μπορούσα να είμαι μέρος ενός κινήματος ρομαντικών. Ακτιβίστρια υπέρ των δικαιωμάτων των συναισθημάτων. Τα συναισθήματα θα μπορούσαν να παντρεύονται μεταξύ τους, να υιοθετούν άλλα, να έχουν αξιώσεις και αξιώματα και να μπορούν να ζουν και να αναπτύσσονται όπου θέλουν. Θα διαδήλωνα παρέα με άλλους συναισθηματικά εθισμένους και μότο μας θα ήταν “Συναίσθημα, ο μόνος εθισμός που θέλει οπαδούς”. Θα καταφέρναμε μάλιστα να κατεβάσουμε σχέδιο νόμου στη Βουλή προς ψήφιση και σκοπός του όχι άλλος από το να καθιερώνει ως επίσημη αργία συναισθήματος κάθε τελευταία μέρα του μήνα, προκειμένου να νιώσουμε επιτέλους ότι τυχόν δεν αφήσαμε στον εαυτό μας να νιώσει κατά τις προηγούμενες μέρες, με πλήρη φυσικά για τη μέρα εκείνη απαλλαγή από τη λογική. Αυτά λοιπόν συλλογιζόμουνα όση ώρα διάλεγα από την ασφυκτικά πληθωρική μου ντουλάπα, την πλούσια λιλά τούλινη, με μαύρο μεσοφόρι μακριά μου φούστα, το μακρυμάνικο λινό μεταξωτό, θεόστενο, μαύρο σακάκι μου, παρέα με τις μαύρες βελούδινες γόβες μου. Ετσι θα ντυθώ λοιπόν σήμερα και δε θα γράψω. Θα ξεχυθώ μόνο στους δρόμους και θα συλλέξω από τα μάτια, την ομορφιά και την ασχήμια του κόσμου ότι συναίσθημα έχασε τον δρόμο του και βάζοντάς το αύριο σε γραμμές, μπορεί να τον ξαναβρούν τα μάτια και η καρδιά κάποιου αναγνώστη.

AUTUMN 2021

Παρκαρισμένη κομψότητα

 Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Στο πάρκο απέναντι οι παρουσίες είναι βασικά οι ίδιες. Ίδιες με αυτές που ήταν εκεί εχθές, προχτές, πριν μία εβδομάδα. Ούτε καν οι ρυθμοί τους δεν αλλάζουν, το βάδισμά τους, οι συντροφίες ή μη, ακόμη και τα ρούχα μερικών. Θυμάμαι τα ρούχα, όλων σχεδόν. Καμία δυστυχώς πρωτοτυπία. Παρατηρώ πάντα με ακρίβεια τις ενδυματολογικές επιλογές των ανθρώπων και πιστεύω πως υπάρχουν και αρκετοί άλλοι που κάνουν όπως εγώ. Είναι μορφή δημιουργικής περιέργειας και εσωτερικής ανησυχία για ότι καλόγουστο. Στο πάρκο κανείς σχεδόν δε σου προκαλεί το παραμικρό αισθητικό ενδιαφέρον. Απεναντίας πηγαινοέρχονται μίζερες σιλουέτες, φτωχές και συχνά ενοχλητικές στα μάτια μου. 

Σνομπ! Έτσι με λένε “περιπαιχτηκά” οι φίλοι και κάποιοι άλλοι απλά το εννοούν με τον τρόπο τους. Η αλήθεια είναι πως κάποιες φορές αναφέρομαι στην κακογουστιά κάποιων με αμετροέπεια. Ξέρω πως για τον δικό μου σνομπισμό σκέφτονται πως μεροληπτώ υπέρ όσων μπορούν να ντυθούν εξαιτίας της ευχέρειας τους έναντι όσων δεν τους το επιτρέπει η τσέπη τους, πράγμα άτοπο. Απόδειξη αυτού η σχεδόν ηλικιωμένη κυρία που περιπλανιέται στο παρκάκι και ταΐζει τις γάτες. Μέσα στα φθαρμένα της ρούχα, από τον χρόνο ή την χρήση και παρότι φαίνεται κουρασμένη και μόνη, εντυπωσιάζει συχνά με τις στιλιστικές της επιλογές. Το γκρι κασμιρένιο της παλτό με κουμπιά που έχουν αλλάξει χρώμα από τον καιρό, οι γκρι μεταλλιζέ μπαρέτες πάνω στις οποίες καταφέρνει με θάρρος και επιμονή να στέκεται και αυτά τα σκέτα σε γραμμή αλλά τόσο καλοραμμένα σκούρα της φορέματα με διακριτικό μπούστο, στενή μέση και χύτη φούστα. Το παλτό το φοράει σχεδόν από μέσα Σεπτέμβρη έως αρχές Μάη, πράγμα παράξενο για τη ζέστη που καλά κράτει έξι από τους δώδεκα μήνες του χρόνο σε αυτήν τη χώρα. Θεωρώ πως ανάγκη της για κομψότητα υπερβαίνει εκείνης για λίγη δροσιά. Και το καλοκαίρι όμως παραμένει αρκετά ντυμένη. Φοράει σιφόν φορέματα μέχρι τη γάμπα, με ριχτό μανίκι, ίσο, τετράγωνο λίγο πιο κάτω από τη μέση του μπράτσου που όλο και κάποιες τρυπίτσες αφήνουν το καλοκαιρινό αεράκι να περάσει στο δέρμα της. Πέδιλα σκέτα, πεντάποντα, με δύο λουράκια χιαστή και δέσιμο μονό γύρω από τον αστράγαλο, μπλε που έγιναν γκρι απ΄ τον καιρό, μαύρα που έγιναν μπλε, λευκά που γίναν υποκίτρινα όλα και όλα της τα καλοκαιρινά παπούτσια που αλλάζει ανά χρωματικό συνδυασμό.

Είναι πάντα λοιπόν προσεγμένη και ανεπιτήδευτη η εμφάνισή της και επικεντρώνομαι στην παρουσία της όταν βαριέμαι. Το θέμα είναι πως τόσο καιρό μετά και δεν έχει καταφέρει να κινήσει το ενδιαφέρον κανενός από τους επισκέπτες του πάρκου για αλλαγή. Πιστεύω πως η αλλαγή ενδεχομένως δεν έρχεται ποτέ έτσι απλά. Η φινέτσα μπορεί να είναι φυσικά και δείγμα καλοζωίας αλλά κυρίως γονίδιο, βίωμα προ της ολοκλήρωσης της προσωπικότητας του ατόμου εποχής. Όμως πάνω από όλα η φινέτσα είναι ολόκληρη η ενέργεια που εκπέμπεις, η αύρα που διαπερνά το πλήθος και γίνεται μοναδική στον καθένα που θα τη νιώσει. Θυμάμαι συχνά μια φίλη, όταν πρωτοπήγα να την βρω στο νέο της σπίτι και ορίσαμε ένα σημείο συνάντησης για να με καθοδηγήσει, 9 η ώρα το πρωί, μέρα Τρίτη. Φορούσε ακόμη τις πιτζάμες της θαρρώ ή μπορεί ένα απλό μπλουζάκι με ένα κολάν εσωτερικά αλλά από πάνω μια μακριά μπλε καμπαρντίνα με λουστρίνι λεπτομέρειες, από κάποιο παζάρι δευτεροχεράτων ρούχων που ψώνισε κατά τις σπουδές της στη Βαρκελώνη όπως αργότερα μου περιέγραψε και μπλε υφασμάτινα μυτερά μποτίνια με μαύρα γυαλιστερά λεπτεπίλεπτα κορδόνια λειτουργούσαν τόσο συγκαλυμμένα υπέρ του εκλεπισμού και της αρμονίας στην εμφάνιση της.

AUTUMN 2021

Πλάκες πεζοδρομίου με αέρα κοσμοπολίτικο

 Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

Κοντοστέκομαι στην άκρη του πεζοδρομίου και παρατηρώ τα πλακάκια. Σχήμα, διάσταση, φθορά, μικρά σκουπιδάκια, χρώμα, κενά, γραμμές, κουτάκια……. Σκέφτομαι πως όλα έχουν τον δικό τους μικρόκοσμο, έμψυχα και άψυχα. Αναλογίζομαι στον μικρόκοσμο του καθετί πόσος χώρο και χρόνος αναλογεί και διαπιστώνω πως ο δικός μου χώρος στο σύμπαν είναι αρκετός αλλά όχι πολύς, ο χρόνος  λίγος αλλά όχι ελάχιστος. Χιλιάδες λοιπόν πλάκες πεζοδρομίου περάσαν, περνούν και θα περνούν κάτω από τα πόδια μου αναλόγως το μέγεθος και το ρυθμό των βημάτων μου, όμως στον χώρο που επιλέγω να κινούμε δεν διαβαίνω παρά ένα μέρος αυτών. Δεν είναι όμως για όλους το ίδιο. Κάποιοι διήνυσαν και πιθανόν να διανύσουν χιλιόμετρα από πλακόστρωτους δρόμους και είτε για διάρκεια μεγαλύτερη της δικής μου είτε όμως και πολύ μικρότερη. Είναι η λεγόμενη συνάρτηση χωροχρόνου - επιλογών. 

Στον χωροχρόνο της εβδομάδας μου που έπεται, μπορεί η συνάρτηση να δίνει οφέλη μπορεί και κόστη. Αν καταφέρω να επηρεάσω τη θέση που έχουν στο κάθε μου βήμα τα χαρακτηριστικά των πλακών, σημαίνει πως η συνάρτηση θα δώσει αποτελέσματα που μπορεί να δηλώνουν τόσο ρίσκο όσο και αντιστοίχως ανάλογη ανατροπή, επιτυχία ή αποτυχία. Στον χωροχρόνο που μου αναλογεί οι επιλογές είναι ανάλογες ή αντιστρόφως ανάλογες με βάση την απόφαση. Προφανώς αν ο χωροχρόνος μου διευρυνθεί κατά απόφαση, οι επιλογές θα διευρυνθούν κι εκείνες, δεδομένου πως εκτιμώ αντικειμενικά την αξία του να αυξήσω την πιθανότητα νέα δεδομένα στη ζωή μου να εγκυμονούν μεν κάποιους κίνδυνους αλλά και  επιπλέον να υποδηλώνουν και την ευκαιρία για ανατρεπτικές προσφορές βελτίωσης της. Αποφασίζοντας λοιπόν να ταξιδέψω ή να ξοδέψω περισσότερες ώρες σε διάβασμα πιθανόν να ξοδέψω χρήμα και πνεύμα που θα λείψουν από την καθημερινότητάς μου, αυξάνεται ωστόσο και η πιθανότητα να δω και να γνωρίσω ευκαιρίες ζωής που ξεκλειδώνουν τα σενάρια ευτυχών εμπειριών για το άμεσο μέλλον. Αν πάλι ο χωροχρόνος μου συρρικνωθεί γιατί αντιμετωπίσω με οκνηρία και απαξίωση το κάθε τετραγωνικό μέτρο ανά λεπτό, μειώνω τα ενδεχόμενα ρίσκα σε αριθμό, δεν τα εξαλείφω ωστόσο,  και φυσικά περιορίζω το εύρος των επιλογών που θα είχα σε διαφορετική περίπτωση. 

Το πλακάκι πεζοδρομίου, καταλήγω πως είναι προφανέστατα ένα μικρό μόνο παράδειγμα πως ότι το οπτικό νεύρο αντιλαμβάνεται σαν χαρακτηριστικά ενός αντικειμένου ή μιας υλικής υπόστασης, δεν είναι παρά μια μεροληπτική αντικειμενικότητα του πως θέλω να συναλλάσσομαι με τα αντικείμενα στο σύμπαν που αποτελούν μέρος μιας ιστορίας στην οποία συμμετέχουμε ή μένουμε αμέτοχοι και αφανείς. Σήμερα το πρωί και για όσο περιμένω το φανάρι να γίνει πράσινο, καθώς άνετα θα μπορούσα να ρισκάρω να περπατήσω πάνω στις λευκές γραμμές της διάβασης που μου δίνουν ένα σχετικό προβάδισμα ως πεζό, αποφάσισα να μην κινδυνέψω με ατύχημα ή εξύβριση προκειμένου να επιβληθώ στα πράγματα παρά να αξιοποιήσω την ευκαιρία να μπορώ με ασφάλεια να προχωρήσω ένα τετράγωνο πιο κάτω, επί του πεζοδρομίου, ώσπου ο χρόνος να περάσει αποτελεσματικά ως προς το χώρο και εγώ να βρεθώ στο παρακάτω φανάρι που εντωμεταξύ πρόλαβε να γίνει πράσινο. Έτσι μέσω μιας διαφορετικής αντικειμενικότητας της ύλης, θα έρθει το αποτέλεσμα μιας επιλογής που η απόφαση για ευρηματικότητα και προσαρμοστικότητα προκάλεσε. Στα φθαρμένα με τρύπες πλακάκια οι μπλε καπιτονέ με μεταλλικό στιλέτο τακούνι μυτερές γόβες μου ταλαιπωρήθηκαν, ωστόσο εγώ καμάρωσα από τις βιτρίνες στο πλάι του πεζοδρομίου μια φρέσκια σιλουέτα που μου δημιουργούσε το ροζ-μπεζ, αέρινο, σιφόν μακρύ μου φόρεμα με χρυσά ανθάκια και μπεζ δερμάτινη ζώνη για μέση που και η Σοφία Λορέν θα ζήλευε. 

AUTUMN 2021

Μαρμελάδα Μύρτιλο

 Παρασκευή - Κυριακή, 24-26 Σεπτεμβρίου, έτος «Φούξια Αγριοβατομουριάς». 

Μήνας κρασολατρείας και γευσιγνωσίας.

“Μάζεψα μύρτιλα!” μου λέει, “Έχεις εκπληκτικό άλλοθι να έρθεις από σήμερα γιατί είναι τόσα  τα μύρτιλα που θέλουμε πραγματικό χρόνο για να φτιάξουμε μαρμελάδες για μένα, για σένα, να ετοιμάσουμε τα βάζα …... ” Ενημερώνω λοιπόν και 6 το απόγευμα είμαι ήδη στον σταθμό. Λίγο περίεργο να είμαι εκτός ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Έχω μάθει στην οικογένεια μου να είμαι φειδωλή στις προσωπικές μου επιλογές, αν πρέπει να είμαι μακριά τους πάνω από ένα 15ωρο. Συνήθως για Παρασκευή απόγευμα ανακοινώνω κάποιον απογευματινό καφέ με φίλες ή κοκτέιλ βραδινό σε κάποιο μπαράκι στο κέντρο της πόλης. Ως εκεί. Τώρα περνάω λίγο απότομα στον αιφνιδιασμό, ετοιμάζω ένα μικρό σακίδιο με μια δεύτερη αλλαξιά, ρούχα εργασίας και εσώρουχα, κλειδιά , κινητό, φορτιστές, μερικές ενοχές και κρυφή χαρά. Η φιλενάδα μου με περιμένει και μία μικρή γυναικεία επανάσταση ετοιμάζεται να λάμψει!

Το τρένο ταξίδεψε για 3,5 ώρες και διήνυσε μερικά φανταστικά χιλιόμετρα σομόν μπρονζέ φύσης. Τα μάτια μου ένα θεόρατο δοχείο με φθινοπωρινά χρώματα από καφέ αποχρώσεις, μπεζ, πορτοκαλί, κόκκινες, χρυσές και τελικό χρώμα της μίξης τους ένα λαμπυρίζον σομόν με έξτρα θερμές μεταλλικές λάμψεις. Το πράσινο δεν είχε ακόμη εγκαταλείψει τα στοιχεία της φύσης αλλά ήταν πιο σκοτεινό, άγριο και έτοιμο να αποσυρθεί. Γέφυρες πέτρινες μπερδεμένες με ερείπια σπιτιών και άγρια πουρναρόδεντρα, κουμαριές και berries συνέθεταν ένα σκηνικό παράδοσης και τελετουργίας με στόχο των εξαγνισμό του σύγχρονου και αστικού αισθήματος που κουβαλάν οι άνθρωποι των ημερών μας. Άνοιξα το παράθυρο σε ανάκληση και φρέσκος αέρας μπήκε στο βαγόνι από μουχλιασμένα φύλλα και εξατμισμένα ζεστά αρώματα από κόκκινα φρούτα και φθινοπωρινούς καρπούς. Σα να με ξύπνησε ο αέρας. Ποιες ενοχές και γιατί, επειδή απλά είπες να κάνεις αυτό που θες χωρίς να βλάπτεται κανείς; Γιατί να νιώθεις πως κάτι κάνεις λάθος αφού απλά θες να δώσεις ευκαιρία και σε κάποιον ακόμη να σε νιώσει πλάι του; Ποιος αλήθεια ορίζει τα όρια στην επιλογή; Γιατί μοιάζει να είναι τόσο ξένο το να μπορώ να διαλέγω ότι με ικανοποιεί και να βλέπω ταυτόχρονα στα μάτια αυτών που με νοιάζονται ότι αλήθεια συμβαίνει αυτό; Πως τελικά θα πάρω τη δόση ευτυχίας που μου αναλογεί αν με βαρύνουν σε κάτι τόσο απλό τόσα γιατί.; Και αν πράγματι οι άνθρωποί μου χάρηκαν με αυτήν μου τη εναλλακτική γιατί εγώ δεν το βλέπω.; Αναρωτιέμαι και νιώθω πως η πιθανότητα εγώ να προκάλεσα τη συγκεκριμένη στάση στα πράγματα, είναι σχεδόν βέβαιη . Ζαλισμένη στα ερωτήματα μου ο χρόνος με προσπέρασε και τον συναντώ να με περιμένει στον τερματικό σταθμό παρέα με την αγαπημένη μου φίλη.

Το βράδυ της Παρασκευής δεν προλάβαμε ούτε πολλά να κάνουμε ούτε πολλά να πούμε μα πιο πολλά να ακούσουμε η μία για την άλλη. Το Σάββατό μας ήταν πλούσιο από ζεστούς καφέδες σε πορσελάνινα λουλουδένια φλιτζάνια από τα σετ που η γιαγιά της είχε φυλάξει σε διάφορες γωνίες-βιτρίνες του σπιτιού. Πολύ ανακάτεμα, πολλές βουτιές και γλειψίματα δαχτύλων από δοκιμές πήξης των αρωματικών μαρμελάδων από μύρτιλα και νότες δυόσμου, βασιλικού, τζίντζερ ή ροζ πιπεριού. Ατελείωτες βόλτες ανάμεσα στην ώρα που μεσολαβούσε από το κρύωμα της μαρμελάδας και της αποθήκευσής της σε διάφανα βάζα με καρό κόκκινα, πράσινα, μπλε ή κίτρινα καπάκια. Φυσικά η εμφάνιση Ιταλίδας νοικοκυράς από κάποια επαρχία κοντά στα σύνορα με Γαλλία, δεν έλειψε. Λουλουδάτα μίντι, με στενή μέση και γυαλιστερά κουμπάκια φορέματα, σουέτ πλατφόρμες από βαθύ κόκκινο και μπλε δέρμα για καλλίγραμμες γάμπες και πετσετέ λευκές ποδιές με μπουκέτα λουλούδια για κέντημα στο στήθος μπροστά. Οι κουβέντες μας άστατες και άναρχη εναλλαγή σε θεματολογία από νωρίς το πρωί έως αργά το βράδυ. Μόνη αμαρτία, οι πασταφλόρες, τα κουτσομπολιά και η εφηβική μας διάθεση που δεν συνέπιπτε με τη γεμάτη υποχρεώσεις ζωή μας και τη σοβαρότητα που απαιτεί. Ωστόσο μήπως η ζωή έμοιαζε να έχει υποχρεώσεις και όχι απλά ημερήσιους μετασχηματισμούς που διαλέγαμε να τους βάζουμε την ταμπέλα της υποχρέωσης; Εξάλλου υποχρέωση δεν είναι ότι κάνω μόνο και μόνο επειδή πρέπει; Και αν μέσα στο πρέπει το θέλω έχει κρυφτεί από πίσω του, μήπως να του δίναμε μία ώθηση να βγει μπροστά και να εξαλείψει ότι μίζερο, αδιάφορο και ρουτινίστικο. Μήπως έχω υπάρξει ολοκληρωτική στον τρόπο που αγαπώ, μοιράζομαι ή δεν μοιράζομαι και σχεδόν φόβισα, εκβίασα και τελικά επέβαλα στους αγαπημένους μου τον τρόπο μου; Και μήπως ήταν τέτοια τελικά η επιρροή μου που σε αυτό τον ρυθμό και με αυτόν τον τρόπο συνήθισαν να με αντιμετωπίζουν οι καθημερινοί δικοί μου άνθρωποι ;

Όλα τα βράδια με αυτήν τη σκέψη αποκοιμιόμουνα και με αυτήν ξυπνούσα. Και παρότι πολλές φορές έμμεσα πλησίαζα με αυτή την ιδέα την κουβέντα μας ποτέ δεν έγινα ξεκάθαρη γιατί φοβόμουν πως η απάντηση που θα πέρνα θα ήταν αυτή ακριβώς: “Τώρα το κατάλαβες;”. Έτσι Κυριακή απόγευμα τώρα, έπειτα από ένα θερμό συφταγκάλιασμα, 2 χέρια με πάνινες τσάντες γεμάτες βάζα και πολύ περισυλλογή, επιστρέφω εκεί όπου χρόνια τώρα διάλεξα να ανήκω, στην οικογένεια που έφτιαξα. Δείχνοντας της πόσο καλύτερος άνθρωπος μπορώ να γίνω αν μου σταθούν στην απόφαση να μην επιβάλλω την παρουσία μου αλλά να  τη δηλώσω απλά απόλυτα και υπεύθυνα, τότε ίσως νιώσουμε όλοι μας πιο ελεύθεροι να αγαπήσουμε τις επιλογές μας και αγαπηθούμε περισσότερο γι΄ αυτές. Πάω να ξεκλειδώσω την πόρτα αλλά είναι ξεκλείδωτη. Οι αγαπημένοι μου δεν μου θυμώσαν, δεν ανυπομονούν λιγότερο αλλά μοιάζουν να περάσαν τόσο υπέροχα που νιώθω ήδη πως περίμεναν όσο τίποτα την παρουσία μου για να μοιραστούν μαζί μου τις στιγμές αυτές. 

AUTUMN 2021